معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیة‌اللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه می‌باشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانی‌های ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطن‌بودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایه‌گذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذی‌قیمت فرامی‌خواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن به‌میان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور می‌یابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجه‌الخَلقی و ظهور جنبۀ وجه‌اللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا می‌بیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجه‌اللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیه‌اند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
136همانا حساب و كتاب آنان را تأخیر مى‌اندازد، براى آنكه در روزى كه چشمها از شدّت خوف و ترس خیره میشود، به حساب آنان رسیدگى كند؛ در آن روزى كه چشمها به نقطه‌اى دوخته شده و ابداً قادر بر حركت نیستند.
در آن روز سخت، ستمكاران همه شتابان و هراسان سر به بالا نموده، و چشمها والِه و حیران و خیره مانده، و دلهایشان خالى شده است. (یعنى خود را باخته و در قلبهایشان هیچ اتّكاء و اعتمادى به حضرت حقّ نیست.)»
بارى، دلها خالى است. چون در این دنیا از محبّت و معرفت خدا خالى بوده است و به باطل كه وزن و اصالتى ندارد گرویده بوده؛ باطل در آنجا مضمحلّ میگردد و دل خالى مى‌ماند.
آیات سوره إبراهیم در تجلّى اعمال مشركین در روز قیامت
وَ أَنْذِرِ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمُ الْعَذابُ فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُوا رَبَّنا أَخِّرْنا إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ نُجِبْ دَعْوَتَكَ وَ نَتَّبِعِ الرُّسُلَ أَ وَ لَمْ تَكُونُوا أَقْسَمْتُمْ مِنْ قَبْلُ ما لَكُمْ مِنْ زَوالٍ.1
«اى پیامبر! بترسان مردم را، و بیم بده از روزى كه عذاب الهى به سراغ آنها خواهد آمد.
در آن روز، مردم ستمگر و ظالم میگویند: بار پروردگارا! قدرى به ما مهلت بده و تا زمان كوتاهى، عذاب ما را به تأخیر بینداز، تا ما دعوت تو را اجابت كنیم و از پیامبران و فرستادگانت پیروى نمائیم!
- آيه ٤٤، از سوره ١٤: إبراهيم