
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
98قرآن تمام عالم آفرینش را آیات خدا یعنى وجه خدا مىداند
قرآن كریم آنچه از موجودات را توصیف میكند همه را به عنوان آیه تعبیر میكند؛ آیه یعنى علامت و نشان دهنده ذُو الآیة. بنابراین تمام مخلوقات چون آیه خدا هستند، همه وجه خدا هستند.
بنابراین تمام عالم آفرینش كه آیات الهیه هستند، جملگى وَجه خدا هستند.
وَ كَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْها وَ هُمْ عَنْها مُعْرِضُونَ.1
«و چه بسیار از آیات خدا در آسمانها و زمین موجود است، كه مردم بر آن آیات میگذرند و عبرت نگرفته، بلكه إعراض مىكنند.»
وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَثَّ فِيهِما مِنْ دابَّةٍ وَ هُوَ عَلى جَمْعِهِمْ إِذا يَشاءُ قَدِيرٌ.2
«و از آیات خدا آفرینش آسمانها و زمین و آنچه منتشر كرده است در آنها از جنبندگان، مىباشد و خداوند در وقتى كه بخواهد میتواند آنها را جمع كند.»
ازْرى در ضمن قصیده خود چه خوب رسول الله را به وصف وَجهُ اللهى توصیف كرده است:
وَ هوَ سِرُّ السُّجودِ فى الْمَلَاءِ الأعْ *** ـ لَى وَ لَوْلاهُ لَمْ تُعَفِّرْ جِباها (١) - آيه ١٠٥ سوره ١٢: يوسف
- آيه ٢٩، از سوره ٤٢: الشّورى
