معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
مرتب سازی:
معاد شناسی ج5
94الانْوَارِ، وَ هِدَایةِ الاسْتِبْصَارِ؛ حَتَّى أَرْجِعَ إلَیک مِنْهَا کمَا دَخَلْتُ إلَیک مِنْهَا مَصُونَ السِّرِّ عَنِ النَّظَرِ إلَیهَا، وَ مَرْفُوعَ الْهِمَّةِ عَنِ الاعْتِمَادِ عَلَیهَا.
«بار پروردگار من! تو مرا امر فرمودى كه به آثارت بازگشت كنم. پس حال كه امر تو را پذیرفتم مرا بسوى خود باز گردان، با لباسهائى كه از انوار بر من بپوشانى و به روشنى و بینشى كه مرا راهنمائى فرمائى؛ تا من همان طور كه ابتداءً در آثار با حفظ و مصونیت و پاكى سرّ از نظر به آنها و با بلندى همّت از اعتماد به آنها وارد شدم، همینطور با همین مصونیت سرّ و بلندى همّت از اعتماد به اسباب و آثار بسوى تو بازگشت كنم.»
و تا آنجا كه میفرماید:
أَنْتَ الَّذِى أَشْرَقْتَ الانْوَارَ فِى قُلُوبِ أَوْلِیآئِک حَتَّى عَرَفُوک وَ وَحَّدُوک. وَ أَنْتَ الَّذِى أَزَلْتَ الاغْیارَ عَنْ قُلُوبِ أَحِبَّآئِک حَتَّى لَمْ یحِبُّوا سِوَاک وَ لَمْ یلْجَئُوا إلَى غَیرِک. أَنْتَ الْمُونِسُ لَهُمْ حَیثُ أَوْحَشَتْهُمُ الْعَوَالِمُ؛ وَ أَنْتَ الَّذِى هَدَیتَهُمْ حَیثُ اسْتَبَانَتْ لَهُمُ الْمَعَالِمُ. مَا ذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَک؟ وَ مَا الَّذِى فَقَدَ مَنْ وَجَدَک؟1
- اين مطالب در ضمن ذيل دعاى عرفه حضرت سيّد الشّهداء عليه السّلام در موقف عرفات است که سيّد أجلّ علىّ بن طاووس در کتاب «إقبال» طبع سنگى، در ص ٣٤٨ و ٣٤٩ آورده است و مرحوم مجلسى رضوان الله عليه در جلد ٢٠ از «بحار الانوار» طبع کمپانى، در ص ٢٨٦ از کتاب «إقبال» نقل کرده است. و در ذيل اين دعا بيانى دارد که ما عين عبارت او را در [ادامه در صفحه بعد]