
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
78آن خدائى كه وحدت و یگانگىاش متوقّف است بر از بین رفتن موجودات خارجى، آن خدا نیست.
آن خدائى كه چون موجودات را خلق كرده، آنها بواسطه آفرینش خود داراى قدرت شدند، داراى عظمت شدند، و داراى علم شدند و بواسطه علم و قدرت و حیات خود، علم و قدرت و حیات خدا را عقب زدند و در قدرت و علم و حیات او فتور و نقصان بوجود آوردند، و بالنّتیجه خدا را مجبور ساختند كه با از بین بردن و إعدام آنها، وحدت خود را با احاطه حیات و علم و قدرت باز یابد خدا نیست.
عالم آفرینش و پیدایش موجودات، اثبات وحدت و قهّاریت خدا را بهتر مىكنند، نه اینكه وحدت او را تضعیف مىنمایند.
فانى ندیدن موجودات را در ذات الهى، ناشى از دوبینى است
پس چون وجود آسمانها و وجود زمین و دریا و ستارگان و فضا و كهكشانها و مدارها و عالم ملكوت و عقل و فرشتگان، منافات با توحید خدا ندارد، بلكه همه و همه یك زبان اثبات توحید خدا را مىكنند؛ پس در عین آنكه جمله موجودات هستند، خدا یكى است.
کانَ اللهُ وَ لَمْ یکنْ مَعَهُ شَىْءٌ، وَ الآنَ کمَا کانَ.
«خداوند پیوسته بوده است و چیزى هم با او ضمیمه نبوده است، و الآن هم خدا كما كان هست و ضمیمه ندارد.»
پس این چیزهائى كه در مقابل خدا دیده میشود، در مقابل او نیست، اینها مندكّ در خدا هستند.
چشم چون دوبین است اینها را در مقابل او مىبیند؛ چشم باید
