
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
61اللُحُوم1.
«زمانى كه خداوند اراده كند كه مخلوقات را در قیامت زنده كند و محشور گرداند، آسمان چهل روز بر زمین مىبارد. و بدینوسیله اجزاء و قطعات بدنها جمع میشود و روى آن گوشت میروید و مردم زنده میگردند.»
در این روایت عنوان چهل روز، و باران آمده است؛ پس اینها وجود دارند.
احتجاج حضرت صادق علیه السّلام در بقاء روح
و در «احتجاج» شیخ طبَرسى ضمن حدیث بسیار مفصّلى كه درباره احتجاج حضرت صادق علیه السّلام با زندیق نقل میكند به اینجا میرسد كه زندیق سؤال میكند:
أَ فَتَتَلَاشَى الرُّوحُ بَعْدَ خُرُوجِهِ عَنْ قَالِبِهِ، أَمْ هُوَ بَاقٍ؟
«آیا روح پس از آنكه از قالب بدن خارج شود، متلاشى و مضمحلّ میگردد یا آنكه باقى مىماند؟»
قَالَ [عَلَیهِ السَّلَامُ]: بَلْ هُوَ بَاقٍ إلَى وَقْتٍ ینْفَخُ فِى الصُّورِ؛ فَعِنْدَ ذَلِک تَبْطُلُ الاشْیاءُ وَ تَفْنَى، فَلَا حِسَّ وَ لَا مَحْسُوسَ. ثُمَّ أُعِیدَتِ الاشْیاءُ کمَا بَدَأَهَا مُدَبِّرُهَا؛ وَ ذَلِک أَرْبَعُ مِائَةِ سَنَةٍ؛ یسْبُتُ فِیهَا الْخَلْقُ، وَ ذَلِک بَینَ النَّفْخَتَین2.
«حضرت فرمودند: بلكه روح باقى است تا وقتى كه در صور دمیده شود. در آن هنگام تمام اشیاء باطل میشوند و فانى میگردند، و
- «أمالى» صدوق، مجلس ٣٣ و از طبع سنگى، ص ١٠٧
- «احتجاج» طبع نجف، ج ٢، ص ٩٧
