
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
109میل و اراده كسى رفتار میكنم كه او مطیع من باشد.
هر كس كه مرا دوست داشته باشد و من محبّت صادق او را از دلش دانسته باشم، او را براى خودم قبول میكنم، و چنان حیات و زندگىاى به او مىبخشم كه أحدى از مخلوقات من بر او سبقت نخواهد گرفت.
كسى كه مرا بجوید و طلب كند، مرا خواهد یافت؛ و كسى كه غیر مرا طلب كند، مرا نخواهد یافت.
بنابراین اى مردم دنیا! دست از این غرور دنیا بردارید! و دنیاى پست و زندگى حیوانى را كه در آن بسر مىبرید رها كنید، و بشتابید بسوى كرامات من، و مصاحبت و همنشینى با من و مؤانست با من. و انس بگیرید با من تا من نیز با شما مؤانست كنم و در محبّت شما بشتابم.»
و جدّ مادرى ما از مادر: مرحوم علّامه حاج ملّا مهدى نراقى أعلَى الله تعالى مقامَهُ الشّریف در «جامع السّعادات» از أمیر المؤمنین علیه السّلام نقل كرده است كه:
قَالَ عَلَیهِ السَّلَامُ: إنَّ لِلَّهِ تَعَالَى شَرَابًا لِاوْلِیآئِهِ إذَا شَرِبُوا سَکرُوا، وَ إذَا سَکرُوا طَرِبُوا، وَ إذَا طَرِبُوا طَابُوا، وَ إذَا طَابُوا ذَابُوا، وَ إذَا ذَابُوا خَلَصُوا، وَ إذَا خَلَصُوا طَلَبُوا، وَ إذَا طَلَبُوا وَجَدُوا، وَ إذَا وَجَدُوا وَصَلُوا، وَ إذَا وَصَلُوا اتَّصَلُوا؛ وَ إذَا اتَّصَلُوا لَا فَرْقَ بَینَهُمْ وَ بَینَ حَبِیبِهِمْ1.
- «جامع السّعادات» المقام الرّابع، فصل ردّ المنکرين لحبّ الله- طبع سنگى ص ٤٩٣؛ و طبع حروفى ج ٣، ص ١٥٢ و ١٥٣
