
معاد شناسی ج4
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد چهارم از این مجموعه پیرامون «حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • علائم پیدایش قیامت • بحثی دربارۀ ماهیت ذوالقرنین • بحثی دربارۀ یأجوج و مأجوج • ولایت مطلقۀ امیرالمؤمنین علیهالسلام برای عامۀ مردم ظهور ندارد • نفخ صور و زنده شدن مردگان • بیان معانی عوالم غیبی از بابِ تشبیه معقول به محسوس است • کیفیت نفخ صور اسرافیل، و مرده و زنده شدن • صیحه برای مردم دنیا، و نفخ صور برای اهل برزخ است • مخلَصین، کسانیاند که در اثر نفخ صور نمیمیرند • بندگان مخلَص خدا، وجه خدا هستند، و حقیقت آنها در ملک و ملکوت سیطره دارد • انبیاء و ائمه متحقّق به اسماءاللَه هستند • کیفیت عبور اولیای خدا از مراحل و عقبات پس از مرگ • دوستیهای غیرخدائی در قیامت تبدیل به دشمنی میشود • معنای وجهالله و وجه موجودات
معاد شناسی ج4
278دفاع مىنمایند.
چون خود را در معرض نقص ببینند، براى ترمیم و تتمیم موجودیت خود از موجودات دیگر استفاده مىكنند؛ و آنان را براى رفع نقصان خود استخدام مىكنند. و براى جلب منفعت و دفع ضرر از هر گونه تلاش دریغ ندارند؛ و اگر أحیاناً اصل زندگى و حیات خود را در معرض مخاطره مشاهده نمایند، با تمام قُوى به دفع آن بر مىخیزند، و براى دفاع از حیات تا سرحدّ مرگ و نیستى پیش میروند.
این موجودات داراى نفوس و شخصیتهاى متفاوتى هستند، و هر یك از آنان نداى استقلال در داده و عَلَم موجودیتِ خاصّه خود را به دوش مىكشد.
و باطن این عالم آفرینش همان ربط محض این موجودات با عوالم مجرّده لاهوتیه و جبروتیه، و ربط محض با حضرت بارى تعالى شأنه العزیز مىباشد كه از عالم ربوبى و صُقع جبروتى به آنها افاضه وجود و علم و قدرت و حیات میكند، و دائماً گل بوستان این ماهیات را شاداب و با طراوت میدارد، بطورى كه اگر یك لحظه آن ربط قطع گردد، تمام این عالم با این گسترش عجیب و این پهناورى مُحیر العقول، با عدم محض یكسان و بلادرنگ مُهر باطل شد كه همان نیستى مطلق از حیات و وجود و آثار و لوازم آن است بر پیشانى آن زده میشود.
این عالم ظاهر را وِجهه آفرینش و وَجه خلقت گویند و آن عالم
