
معاد شناسی ج4
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد چهارم از این مجموعه پیرامون «حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • علائم پیدایش قیامت • بحثی دربارۀ ماهیت ذوالقرنین • بحثی دربارۀ یأجوج و مأجوج • ولایت مطلقۀ امیرالمؤمنین علیهالسلام برای عامۀ مردم ظهور ندارد • نفخ صور و زنده شدن مردگان • بیان معانی عوالم غیبی از بابِ تشبیه معقول به محسوس است • کیفیت نفخ صور اسرافیل، و مرده و زنده شدن • صیحه برای مردم دنیا، و نفخ صور برای اهل برزخ است • مخلَصین، کسانیاند که در اثر نفخ صور نمیمیرند • بندگان مخلَص خدا، وجه خدا هستند، و حقیقت آنها در ملک و ملکوت سیطره دارد • انبیاء و ائمه متحقّق به اسماءاللَه هستند • کیفیت عبور اولیای خدا از مراحل و عقبات پس از مرگ • دوستیهای غیرخدائی در قیامت تبدیل به دشمنی میشود • معنای وجهالله و وجه موجودات
معاد شناسی ج4
273عرض كردم: بفرمائید علّت تأثّر شما چه بوده و واقعهاى را كه مشاهده كردهاید چیست؟
حضرت فرمودند: تمام فرشتگان پروردگار به عرش خدا ملتجى شده، و میگویند: خدایا عذاب قاتلان أمیرالمؤمنین و قاتلان حسین را زیاد كن. و تمام ملائكه و طوائف جنّ در آنجا گریه میكنند براى مصیبت جدّم أمیرالمؤمنین، و مصیبت جدّم حسین.
آدم مگر میتواند این مناظر را ببیند و خواب راحت كند، و فكر طعام و آشامیدنى باشد.1
ابن قولویه قمّى روایت میكند از پدرش از سعد بن عبد الله از بعضى از اصحابش از أحمد بن قتیبة همدانى از إسحق بن عمّار كه مىگوید: من به حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام عرض كردم كه: من شب عرفه را در حائر حضرت امام حسین علیه السّلام بیتوته كردم و پیوسته مشغول به نماز بودم، و در آنجا قریب پنجاه هزار نفر بودند كه همگى داراى صورتهاى زیبا بوده و به بوهاى عطر معطّر شده بودند، و آنها نیز تمام طول شب را به نماز مشغول بودند.
و لیكن همین كه صبح طالع شد، سجده كردم و چون سر از سجده برداشتم از آن جمعیت كسى را ندیدم.
حضرت فرمودند: پنجاه هزار نفر از فرشتگان براى نصرت امام حسین علیه السّلام به كربلا فرود آمدند، ولى وقتى رسیدند كه آن حضرت به درجه شهادت رسیده بود؛ و آنها به آسمان بالا رفتند
- «نفس المهموم» ص ٣١٣، از ابن قولويه
