معاد شناسی ج4
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیة‌اللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه می‌باشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانی‌های ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده می‌شود. محوریت این ابحاث روی «باطن‌بودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایه‌گذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذی‌قیمت فرامی‌خواند. در جلد چهارم از این مجموعه پیرامون «حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» سخن به‌میان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • علائم پیدایش قیامت • بحثی دربارۀ ماهیت ذوالقرنین • بحثی دربارۀ یأجوج و مأجوج • ولایت مطلقۀ امیرالمؤمنین علیه‌السلام برای عامۀ مردم ظهور ندارد • نفخ صور و زنده شدن مردگان • بیان معانی عوالم غیبی از بابِ تشبیه معقول به محسوس است • کیفیت نفخ صور اسرافیل، و مرده و زنده شدن • صیحه برای مردم دنیا، و نفخ صور برای اهل برزخ است • مخلَصین، کسانی‌اند که در اثر نفخ صور نمی‌میرند • بندگان مخلَص خدا، وجه خدا هستند، و حقیقت آنها در ملک و ملکوت سیطره دارد • انبیاء و ائمه متحقّق به اسماء‌اللَه هستند • کیفیت عبور اولیای خدا از مراحل و عقبات پس از مرگ • دوستی‌های غیر‌خدائی در قیامت تبدیل به دشمنی می‌شود • معنای وجه‌الله و وجه موجودات
معاد شناسی ج4
237تصدّق كنى!
بر تو باد به روزه داشتن، كه روزه زكوة و صحّت بدن و سپر از آتش جهنّم است!
با نفس خود مجاهده كن. و از همنشینت بپرهیز؛ و از دشمنت اجتناب كن. و بر تو باد به مجالس ذكر خدا، و از رفتن به آنها دریغ مكن! و تا میتوانى دعا بسیار كن!
واى پسر من! من در پند و اندرز با تو كوتاهى نكردم؛ و اینك هنگام جدائى و فراق است.
و نیز درباره برادرت محمّد به تو وصیت میكنم، چون برادر پدرى تست و میدانى كه من او را دوست دارم؛ و امّا برادرت حسین پس او برادر مادرى تست و برادر أعیانى تست.
و زیاده بر این سفارش نمى‌كنم. خداوند خلیفه و جانشین من براى شما باشد. و از او مسألت دارم اینكه امور شما را اصلاح فرماید، و شرّ طاغیان و ستمكاران را از سر شما بگرداند.
و بر شما باد به صبر، صبر! تا زمانى كه خداوند امرش را نازل فرماید: وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ.1
ابن أبى الحدید در «رائیه» كه از «علَویات سبع» اوست چنین گفته است:
- «مجالس» مفيد، مجلس ٢٦، ص ١٢٩ و ١٣٠؛ «أمالى» طوسى، مجلس اوّل طبع سنگى، ص ٤ و ٥؛ و طبع نجف ص ٦ و ٧؛ و «بحار الأنوار» طبع کمپانى ج ٩، ص ٦٤٩