معاد شناسی ج4
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیة‌اللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه می‌باشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانی‌های ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده می‌شود. محوریت این ابحاث روی «باطن‌بودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایه‌گذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذی‌قیمت فرامی‌خواند. در جلد چهارم از این مجموعه پیرامون «حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» سخن به‌میان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • علائم پیدایش قیامت • بحثی دربارۀ ماهیت ذوالقرنین • بحثی دربارۀ یأجوج و مأجوج • ولایت مطلقۀ امیرالمؤمنین علیه‌السلام برای عامۀ مردم ظهور ندارد • نفخ صور و زنده شدن مردگان • بیان معانی عوالم غیبی از بابِ تشبیه معقول به محسوس است • کیفیت نفخ صور اسرافیل، و مرده و زنده شدن • صیحه برای مردم دنیا، و نفخ صور برای اهل برزخ است • مخلَصین، کسانی‌اند که در اثر نفخ صور نمی‌میرند • بندگان مخلَص خدا، وجه خدا هستند، و حقیقت آنها در ملک و ملکوت سیطره دارد • انبیاء و ائمه متحقّق به اسماء‌اللَه هستند • کیفیت عبور اولیای خدا از مراحل و عقبات پس از مرگ • دوستی‌های غیر‌خدائی در قیامت تبدیل به دشمنی می‌شود • معنای وجه‌الله و وجه موجودات
معاد شناسی ج4
221نفس گذشته‌اند و به مقام معرفت نفس و بالنّتیجه به ملازم آن ـ طبق اخبار وارده، به مقام معرفت خداوند تبارك و تعالى ـ رسیده‌اند و تمام شراشر وجودشان از لوث كدورت‌هاى شیطانى پاك و مطهّر گشته و از رذائل اخلاقى و وجودى یكسره بیرون رفته‌اند و جز ذات حضرت احدیت و رضاى او مقصد و مقصودى نداشته و خیمه و خرگاه خود را از دنیا و ما فیها و از آخرت و ما فیها یعنى از تمام لذائذ دو جهان برون زده‌اند و جز تحصیل مقام قرب معنوى و خلوص راهى را نپیموده‌اند، بنابراین دیگر براى آنها اراده و خواهشى غیر از اراده و اختیار خدا نیست.
آنها در تمام عوالم، ظهورات و تجلّیات حقّ متعال را ملاحظه نموده، و در مقام شهود اراده و اختیار خدا، غیر از وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ را لمس و مسّ نكرده‌اند.
احوالات و مقامات مُخلَصین
وجود آنان آئینه خدا نما شده و تمام مراتب خودنمائى را به خاك نسیان مدفون ساخته‌اند. و نه آنكه عیاذاً بالله در مقابل خدا دكّان باز كرده‌اند و داراى قدرت و علم و حیاتى جداگانه شده‌اند.
این فرعونیت است.
بلكه قدرت و علم و حیات خود را مندكّ و فانى در قدرت و علم و حیات خدا نموده و به‌هیچ‌وجه من الوجوه براى خود حیات و علم و قدرتى نمى‌بینند. و خداوند جلّ و عزّ را یگانه مصدر حیات و علم و قدرت دیده و در مقابل ذات لا یتناهى و أزلى و أبدى و سرمدى او، سفره خود را بكلّى جمع نموده و از انتساب این صفات به خود با