
معاد شناسی ج4
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد چهارم از این مجموعه پیرامون «حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • علائم پیدایش قیامت • بحثی دربارۀ ماهیت ذوالقرنین • بحثی دربارۀ یأجوج و مأجوج • ولایت مطلقۀ امیرالمؤمنین علیهالسلام برای عامۀ مردم ظهور ندارد • نفخ صور و زنده شدن مردگان • بیان معانی عوالم غیبی از بابِ تشبیه معقول به محسوس است • کیفیت نفخ صور اسرافیل، و مرده و زنده شدن • صیحه برای مردم دنیا، و نفخ صور برای اهل برزخ است • مخلَصین، کسانیاند که در اثر نفخ صور نمیمیرند • بندگان مخلَص خدا، وجه خدا هستند، و حقیقت آنها در ملک و ملکوت سیطره دارد • انبیاء و ائمه متحقّق به اسماءاللَه هستند • کیفیت عبور اولیای خدا از مراحل و عقبات پس از مرگ • دوستیهای غیرخدائی در قیامت تبدیل به دشمنی میشود • معنای وجهالله و وجه موجودات
معاد شناسی ج4
231وَ إنَّمَا كُنْتُ جَاراً جَاوَرَكُمْ بَدَنِى أَیامًا.1
«من فقط همسایهاى بودم كه بدن من چند روزى با شما همسایه شد و مجاورت اختیار كرد.»
یعنى چه؟ یعنى آنچه شما از من احساس كردید همین بدن بود، ولى حقیقت من و نفس من از طور ادراك شما خارج، و ابداً در عالم شما نبود، و شما را بدان دسترس نبود.
بنابراین آنچه در بعضى از خطب و روایات به أمیر المؤمنین علیه السّلام از كرامات و إخبار به مغیبات و شفاى امراض و إحیاء موتى و تصرّف در موادّ كائنات نسبت داده شده است، نباید مورد تعجّب یا انكار واقع شود.
این امور مسائلى هستند كه هم مسائل فلسفیه، و هم عرفانیه، و هم روایات و سنن شرعیه بر آنها تطابق دارند و امكان و تحقّق آن را اثبات مىكنند.
انسان منصف همیشه در امورى كه در آن تخصّص و خبرویت ندارد باید علم آن را به اهلش واگذار كند، و از تسریع و عجله در نتیجه گیرى و حكم به نفى یا اثبات خوددارى نماید.
پشّه کى داند که این باغ از کى است *** کو بهاران زاد و مرگش در دِى است - «نهج البلاغة» خطبه ١٤٧؛ و از طبع عبده مصر: ج ١، ص ٢٦٩ اهتمام اولياى خدا از پيامبران و امامان به تکاليف شرعيّه موضوعيّت دارد، زيرا اين امور براى تقرّب به خدا و حصول ملکه
