معاد شناسی ج4
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد چهارم از این مجموعه پیرامون «حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • علائم پیدایش قیامت • بحثی دربارۀ ماهیت ذوالقرنین • بحثی دربارۀ یأجوج و مأجوج • ولایت مطلقۀ امیرالمؤمنین علیهالسلام برای عامۀ مردم ظهور ندارد • نفخ صور و زنده شدن مردگان • بیان معانی عوالم غیبی از بابِ تشبیه معقول به محسوس است • کیفیت نفخ صور اسرافیل، و مرده و زنده شدن • صیحه برای مردم دنیا، و نفخ صور برای اهل برزخ است • مخلَصین، کسانیاند که در اثر نفخ صور نمیمیرند • بندگان مخلَص خدا، وجه خدا هستند، و حقیقت آنها در ملک و ملکوت سیطره دارد • انبیاء و ائمه متحقّق به اسماءاللَه هستند • کیفیت عبور اولیای خدا از مراحل و عقبات پس از مرگ • دوستیهای غیرخدائی در قیامت تبدیل به دشمنی میشود • معنای وجهالله و وجه موجودات
مرتب سازی:
معاد شناسی ج4
224ذات مقدّس رسیده و شأن و منزلت ایشان درباره مسائل مربوط به خداوند ذىالجلال، بزرگ و ارزشمند شده است.
٦ ـ گاهى با صفات جلالیه خدا در لذّت بسر مىبرند و گاهى با صفات جمالیه در التذاذند.
٧ ـ لذّتهاى اوصاف حقّ متعال در وجودشان سارى شده و از براى ایشان در ذات مقدّس لذّتهاى بلند پایه است.
درجات و مقامات اینگونه افراد، و ارزش و احترام آنان در نزد خداوند متعال تا حدّى است كه به بركت وجود آنان، خداوند عذاب را از روى زمین نسبت به مردم متمرّد و گنهكار بر میدارد.
رفع عذاب از گنهكاران زمین به بركت اولیاء خدا
در «كافى» با سند متّصل خود از أبوحمزه ثمالى از حضرت باقر العلوم علیه السّلام روایت میكند كه:
در كتاب تورات اصلى كه تحریف نشده است چنین وارد است كه:
إنَّ مُوسَى سَأَلَ رَبَّهُ، فَقَالَ: یا رَبِّ! أَ قَرِیبٌ أَنْتَ مِنِّى فَأُنَاجِیكَ؟ أَمْ بَعِیدٌ فَأُنَادِیكَ؟ فَأَوْحَى اللهُ عَزّ وَ جَلَّ إلَیهِ: یا مُوسَى أَنَا جَلِیسُ مَنْ ذَكَرَنِى.
«حضرت موسى از پروردگارش سؤال كرد و گفت: اى پروردگار من! آیا تو به من نزدیك هستى كه با تو بطور نَجوَى و آهسته سخن گویم، یا دور هستى كه با تو بطور ندا و فریاد گفتگو كنم؟
خداوند عزّ و جلّ بسوى او وحى فرستاد: اى موسى! من همنشین هستم با هر كس كه یاد من كند.»