معاد شناسی ج4
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد چهارم از این مجموعه پیرامون «حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • علائم پیدایش قیامت • بحثی دربارۀ ماهیت ذوالقرنین • بحثی دربارۀ یأجوج و مأجوج • ولایت مطلقۀ امیرالمؤمنین علیهالسلام برای عامۀ مردم ظهور ندارد • نفخ صور و زنده شدن مردگان • بیان معانی عوالم غیبی از بابِ تشبیه معقول به محسوس است • کیفیت نفخ صور اسرافیل، و مرده و زنده شدن • صیحه برای مردم دنیا، و نفخ صور برای اهل برزخ است • مخلَصین، کسانیاند که در اثر نفخ صور نمیمیرند • بندگان مخلَص خدا، وجه خدا هستند، و حقیقت آنها در ملک و ملکوت سیطره دارد • انبیاء و ائمه متحقّق به اسماءاللَه هستند • کیفیت عبور اولیای خدا از مراحل و عقبات پس از مرگ • دوستیهای غیرخدائی در قیامت تبدیل به دشمنی میشود • معنای وجهالله و وجه موجودات
مرتب سازی:
معاد شناسی ج4
203و شافعى در این باب گفته است:
تَزَلْزَلَتِ الدُّنْیا لِآلِ مُحَمَّدٍ *** وَ کادَتْ لَهُمْ صُمُّ الْجِبالِ تَذوبُ وَ غارَتْ نُجومٌ و اقْشَعَرَّتْ کواکبُ *** وَ هُتِّک أسْتارٌ وَ شُقَّ جُیوبُ1 - اوّل اين اشعار چنين است:
تَأَوَّهَ قَلْبى وَ الْفُؤادُ کئيبُ *** وَ أرَّقَ نَوْمى فَالسُّهادُ عَجيبُ
فَمَنْ مُبْلِغٌ عَنّى الْحُسَيْنَ رِسالَةً *** وَ إنْ كَرِهَتْها أنْفُسٌ وَ قُلوبُ
ذَبيحٌ بِلا جُرْمٍ كَأنَّ قَميصَهُ *** صَبيغٌ بِمآءِ الارْجُوانِ خَضيبُ
فَلِلسَّيْفِ أعْوالٌ وَ لِلرُّمْحِ رَنَّةٌ *** وَ لِلْخَيْلِ مِنْ بَعْدِ الصَّهيلِ نَحيبُ
بعد مىگويد: «تَزَلْزَلَتِ الدُّنْيَا لِآلِ مُحَمَّدٍ» و پس از اين دو بيت مىگويد:
يُصَلَّى عَلَى الْمَبْعوثِ مِن ءَالِ هاشِمٍ *** وَ يُغْزَى بَنوهُ إنَّ ذا لَعَجيبُ
لَئِنْ كانَ ذَنْبى حُبُّ ءَالِ مُحَمَّدٍ *** فَذَلِكَ ذَنْبٌ لَسْتُ مِنْهُ أتوبُ
هُمُ شُفَعائى يَوْمَ حَشْرى وَ مَوْقِفى *** إذا ما بَدَتْ لِلنّاظِرينَ خُطوبُ
اين ابيات در «مناقب» طبع سنگى، ج ٢، ص ٢٣٢ و ٢٣٣ آمده است.
- اوّل اين اشعار چنين است: