Name: کتاب معاد شناسی ج4 - PDF - علامه طهرانی
Availability: InStock
Author: علامه آیتاللَه سید محمدحسین حسینی طهرانی

معاد شناسی ج4

192

دور و غیر معروف عرب؛ ولى ما خوشحالیم كه خبر مرگ او را جوانى از عرب آورده است كه پیوسته زنده باشد و هیچگاه خاك درون قبر دهان وى را انباشته نكند.¹
1. در ميان عرب ننگ است کسى که از جهت شرافت نسب پست‌تر است، يکى از افراد قبيله آنها را بکشد گرچه مقتول با آنها دشمن باشد. فلهذا قريش که خود را اشرف عرب ميدانستند، اگر غير قُرشى آنها را مى‌کشت، براى آنها عار بود. و از همين لحاظ عائشه پرسيد: قاتل علىّ کيست؟ اگر از قريش است که عيبى ندارد؛ و اگر از غير آنهاست اين ننگ است براى قريش! در «نفس المهموم» ص ٢٧٧ گويد: شيخ مفيد و ابن شهرآشوب روايت کرده‌اند که: چون سرهاى شهداء کربلا را در نزد يزيد گذاردند و در ميان آنها سر حسين عليه السّلام بود، شروع کرد با چوبدستى خود بر دندان‌هاى پيشين او زدن، و گفت: يومٌ بيوم بدرٍ! و شروع کرد به خواندن اين ابيات:
  نُفَلِّقُ هاماً مِن رجالٍ أعِزّةٍ ** علينا و هم كانوا أعَقَّ و أظْلَما
  برادر مروان بن حکم که يحيى نام داشت و پهلوى يزيد نشسته بود گفت:
  لَهامٌ بِأدْنَى الطَّفِّ أدْنَى قَرابةً ** مِنِ ابنِ زيادِ العبدِ ذى الحَسَبِ الرَّذل‌
  امَيّةُ أمسَى نَسلُها عَددَ الحَصَى‌ ** و بِنتُ رسولِ اللهِ ليسَ لها نَسل*
  يزيد بر سينه يحيى بن حکم زد و گفت: اسکتْ لا امَّ لک!
  مرحوم آية الله شعرانى در ترجمه «نفس المهموم» که به نام «دمع السّجوم» است، اين بيت را «سُميّة أمسى» ضبط نموده است. و از خود اين مطلب را اضافه کرده است که:
  پيش از اين گفتيم که: زياد فرزند سمّية را معاويه ملحق به خويش کرد؛ و شوهر سميّه بنده بنى ثقيف بود، و يحيى بن حکم همان هنگام از اين الحاق راضى نبود و مى‌گفت: بنى اميّه از شرفاى قريش‌اند و زياد بنده زاده است، نبايد داخل قبيله ما شود. در اينجا نيز اشارت به همان عقيده ميکند که ابن زياد از ما نيست، و حسين عليه السّلام و اولاد پيغمبر با ما خويش‌اند؛ ما نبايد بيگانه را بر خويش مسلّط کنيم.
  و نيز گوئيم: در جنگ صفّين يکى از مردان سپاه معاويه که نسب عالى نداشت، به مبارزت أمير المؤمنين عليه السّلام آمد. معاويه ميترسيد که آن حضرت بدست آن مرد کشته شود؛ و اين ننگ است که قُرشى را غير قرشى بکشد. و عرب در آن وقت تعصّب خويشى داشتند که راضى نبودند خويشان آنها را هر چند دشمن باشند، بيگانه بکشد. و اينکه مروان در مدينه با وليد مى‌گفت: حسين را در همين مجلس به قتل رسان، براى اين بود که وليد هم از بنى اميّه بود، و او را هم شأن حسين ميدانست. («دمع السّجوم» ص ٢٤٨ و ٢٤٩)
  *- اين دو بيت را در «مناقب» ابن شهرآشوب (ج ٤، ص ١١٤) به اين صورت آورده است:
  لَهامٌ بِجَنْبِ الطَّفِّ أدنَى قرابةً ** مِنِ ابنِ زيادِ العبدِ ذى الحسَبِ الوَغْل‌
  سُمَيَّةُ أمسَى نسلُها عَددَ الحَصَى‌ ** و بِنتُ رسولِ اللهِ أمْست بِلا نَسْلِ‌