معاد شناسی ج3
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد سوم از این مجموعه پیرامون «ارتباط عالم ماده با عوالم ملکوتی، خصوصاً عالم برزخ» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • بقای استکبار مانع از وصول به حقائق • روحیۀ مقدّسمآبی ناشی از استکبار و خودپسندی است • گشایش قبر مؤمن، تابع نورِ چشم معنوی اوست • علت عدم رجوع اهل برزخ به دنیا • امید عفو برای مستضعفینی که راه وصول به حقائق را ندارند • وجوب هجرت به دارالإسلام و حرمت سکونت در بلاد کفر • عقاب دائمی، اختصاص به مکذّبین دارد • کیفیت ارتباطِ عالم برزخ با عالمِ طبع و قبر • سیر تکاملی موجودات مادّیّه به موجودات مجرّده • تأثیر اسماء الهیه در امور تکوینی • علل فشار قبر • نزول ارواح به دنیا به صورت پرنده، از باب تمثیل است • گوشمالیِ مؤمنینِ گناهکار در برزخ • تجسّم مَلَکاتِ انسان در قبر • تجسّم ولایت به نیکوترین صورت در عالم قبر • ملکوت برزخی انسان، در برزخ با او قرین است
مرتب سازی:
معاد شناسی ج3
232إن شآء الله به شما ملحق خواهیم شد.»
و نیز چند روایت دیگر را قریب همین مضمون آورده است.
بارى، آثار نورانیت روح مؤمن در قبرش نیز ظاهر است و آثار ظلمت روح كافر در قبرش نیز مشهود است
اجتماع ارواح مؤمنین در وادى السّلام
در روایات عدیده وارد است كه: ارواح مؤمنین در وادى السّلام جمع میشوند؛ وادى السّلام كه وادى امن و امنیت و سلامت است. و سَلامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوها خالِدِينَ،1 نداى فرشتگان است به مؤمنان كه: «سلام خدا بر شما باد، پاك و پاكیزه شدید و اینك در بهشتهاى جاودان وارد شوید.»
و ظهور آن وادى در این دنیا، سرزمینى است در نجف اشرف كه وادى ولایت است در ظَهر كوفه؛ یعنى در پشت كوفه، چون در سابق الایام قبل از دفن جسد مطهّر حضرت أمیرالمؤمنین علیه السّلام در نجف اشرف، نجف شهرى نبوده است، بلكه بیابانى بوده یك فرسنگ از كوفه دورتر؛ و لذا نجف را ظَهر كوفه گویند.
در «كافى» با سند خود روایت میكند از أحمد بن عُمَر مرفوعاً از حضرت صادق علیه السّلام:
قَالَ: قُلْتُ لَهُ: إنَّ أَخِى بِبَغْدَادَ، وَ أَخَافُ أَنْ یمُوتَ بِهَا.
فَقَالَ: مَا تُبَالِى حَیثُمَا مَاتَ؛ أَمَا إنَّهُ لَا یبْقَى مُؤْمِنٌ فِى شَرْقِ الارْضِ وَ غَرْبِهَا إلَّا حَشَرَ اللَهُ رُوحَهُ إلَى وَادِى السَّلَامِ.
قُلْتُ لَهُ: وَ أَینَ وَادِى السَّلَامِ؟
- ذيل آيه ٧٣، از سوره ٣٩: الزّمر