معاد شناسی ج3
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد سوم از این مجموعه پیرامون «ارتباط عالم ماده با عوالم ملکوتی، خصوصاً عالم برزخ» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • بقای استکبار مانع از وصول به حقائق • روحیۀ مقدّسمآبی ناشی از استکبار و خودپسندی است • گشایش قبر مؤمن، تابع نورِ چشم معنوی اوست • علت عدم رجوع اهل برزخ به دنیا • امید عفو برای مستضعفینی که راه وصول به حقائق را ندارند • وجوب هجرت به دارالإسلام و حرمت سکونت در بلاد کفر • عقاب دائمی، اختصاص به مکذّبین دارد • کیفیت ارتباطِ عالم برزخ با عالمِ طبع و قبر • سیر تکاملی موجودات مادّیّه به موجودات مجرّده • تأثیر اسماء الهیه در امور تکوینی • علل فشار قبر • نزول ارواح به دنیا به صورت پرنده، از باب تمثیل است • گوشمالیِ مؤمنینِ گناهکار در برزخ • تجسّم مَلَکاتِ انسان در قبر • تجسّم ولایت به نیکوترین صورت در عالم قبر • ملکوت برزخی انسان، در برزخ با او قرین است
مرتب سازی:
معاد شناسی ج3
172وَ بَكَى لَهُ جَمِیعُ الْخَلَائِقِ، وَ بَكَتْ لَهُ السَّماوَاتُ السَّبْعُ وَ الارَضُونَ السَّبْعُ وَ مَا فِیهِنَّ وَ مَا بَینَهُنَّ وَ مَنْ یتَقَلَّبُ فِى الْجَنَّةِ وَ النَّارِ مِنْ خَلْقِ رَبِّنَا وَ مَا یرَى وَ مَا لَا یرَى.1
«شهادت میدهم كه خون مقدّس تو در بهشت برین جاودانه آرام گرفت، و سایبانهاى عرش پروردگار براى آن به لرزه در آمد، و جمیع مخلوقات خدا بر آن خون، گریستند. و نیز تمام آسمانهاى هفت گانه و زمینهاى هفت گانه و آنچه در آنهاست و آنچه فیما بین آنها است، و هر كس كه در بهشت و یا در دوزخ از جاى خود حركت كند و موجود زنده و متحرّكى باشد از مخلوقات پروردگار ما و از آنچه قابل دیده شدن باشد و یا قابل دیده شدن نباشد؛ همه و همه براى آن خون مطهّر گریستند.»
با این صراحتى كه در این فقرات، در عمومیت تأثیر خون آن حضرت در جمیع مخلوقات دارد چگونه میتوان آن را حمل بر معناى مجازى نمود.
- «کافى» کتاب مزار، ج ٤، ص ٥٧٥ تا ص ٥٧٧؛ و «تهذيب» کتاب مزار ج ٦، ص ٥٤ تا ص ٥٧؛ و نيز اين زيارت را ابن قولويه در «کامل الزّيارات» طبع سنگى، باب ٧٩، از ص ١٩٧ تا ص ٢٠٠ آورده، و در سندش از أحمد بن محمّد ابن عيسى به بعد با سند کلينى مشترک است ولى سلسله سند را تا أحمد بن محمّد اينطور آورده است: از پدرش و علىّ بن الحسين و محمّد بن الحسن جميعاً از سعد بن عبد الله از أحمد بن محمّد بن عيسى؛ و لا يخفَى آنکه همه اين افراد از اجلّه مشايخ حديث هستند.