معاد شناسی ج3
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد سوم از این مجموعه پیرامون «ارتباط عالم ماده با عوالم ملکوتی، خصوصاً عالم برزخ» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • بقای استکبار مانع از وصول به حقائق • روحیۀ مقدّسمآبی ناشی از استکبار و خودپسندی است • گشایش قبر مؤمن، تابع نورِ چشم معنوی اوست • علت عدم رجوع اهل برزخ به دنیا • امید عفو برای مستضعفینی که راه وصول به حقائق را ندارند • وجوب هجرت به دارالإسلام و حرمت سکونت در بلاد کفر • عقاب دائمی، اختصاص به مکذّبین دارد • کیفیت ارتباطِ عالم برزخ با عالمِ طبع و قبر • سیر تکاملی موجودات مادّیّه به موجودات مجرّده • تأثیر اسماء الهیه در امور تکوینی • علل فشار قبر • نزول ارواح به دنیا به صورت پرنده، از باب تمثیل است • گوشمالیِ مؤمنینِ گناهکار در برزخ • تجسّم مَلَکاتِ انسان در قبر • تجسّم ولایت به نیکوترین صورت در عالم قبر • ملکوت برزخی انسان، در برزخ با او قرین است
مرتب سازی:
معاد شناسی ج3
170پا برهنه رفتن و ذكر تكبیر و تسبیح و تهلیل و تحمید و تعظیم خدا و صلوات را میدهند و سپس زیارتى را براى یونس بیان مىكنند، كه از جمله فقراتش اینست:
دلالت «إرَادَةُ الرَّبِّ فِى مَقَادِیرِ أُمُورِهِ تَهْبِطُ إلَیكُمْ» بر ولایت تكوینیه
وَ بِكُمْ تُنْبِتُ الارْضُ أَشْجَارَهَا، وَ بِكُمْ تُخْرِجُ الأَشْجَارُ أَثْمَارَهَا، وَ بِكُمْ تُنْزِلُ السَّمَآءُ قَطْرَهَا وَ رِزْقَهَا، وَ بِكُمْ یكْشِفُ اللهُ الْكَرْبَ، وَ بِكُمْ ینَزِّلُ اللهُ الْغَیثَ، وَ بِكُمْ تَسیخ1 الأرْضُ الَّتِى تَحْمِلُ أَبْدَانَكُمْ وَ تَسْتَقِرُّ جِبَالُهَا عَنْ مَرَاسِیهَا.
إرَادَةُ الرَّبِّ فِى مَقَادِیرِ أُمُورِهِ تَهْبِطُ إلَیكُمْ وَ تَصْدُرُ مِنْ بُیوتِكُمْ وَ الصَّادِرُ عَمَّا فُصِّل2 مِنْ أَحْكَامِ الْعِبَادِ.
«و به سبب شما زمین درختان خود را میرویاند، و به سبب شما درختان میوههاى خود را بیرون مىآورند، و به سبب شما آسمان بارانش و رزقش را فرو میریزد، و به سبب شما خداوند غصّه و اندوه را از بین مىبرد، و به سبب شما خداوند باران رحمت را فرو میفرستد، و به سبب شما زمینى كه بدنهاى شما را حمل میكند ثابت و مستقرّ مىماند، و به سبب شما كوهها در منزلها و توقّفگاههاى خود استقرار داشته و از حركت و تزلزل باز مىایستند
- تَسيخُ با سين مُهمَله و ياء و خاء به معناى «استقرار مىيابد و ثابت مىماند» است. و در «مرآة العقول» فرموده است که: در بعضى از نسخهها تُسَبَّحُ از مادّه تسبيح آمده است، و اگر فعل را مجهول بخوانيم يعنى: زمين به برکت حمل ابدان شما منزّه و مقدّس ميگردد، چون بواسطه مواضع آثار شما خير و رحمت در آن پيدا ميشود. («مرآت» طبع سنگى، ج ٣، ص ٣٦٢)
- در نسخه «تهذيب» به جاى «فُصِّلَ»، «نُقِلَ» ضبط شده است.