معاد شناسی ج2
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد دوم از این مجموعه پیرامون «تمایزات عالم طبع، برزخ و قیامت» و «حضور ملکوتی اشیاء در عوالم بالا» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • اساس دستورات دین بر تعبد است • بیفائده بودن توبه در حال نزول عذاب • بر مستضعفین عذاب نیست • کیفیت تجلی صفات خدا در اولیایخدا • لازمۀ پیروی از اولیایخدا لحوق به آنهاست • اولیاء خدا ترس و اندوه و سکرات مرگ ندارند • کیفیت تجلّیِ صفات خدا در اولیاء خدا • الحاق مؤمنان به اولیای خدا، و منکران به اولیای شیطان • در حال تجرّد و مرگ، هر کدام از زشتیها و خوبیها به اصل خود میروند • ابتلائات دنیوی کفارۀ گناه مؤمن • تمایزات عالم طبع و برزخ و قیامت • تجرّد عالم خیال • کردار انسان در دنیا، به واسطۀ اتّحادِ بدن با صورت مثالی است • در برزخ، سؤال با باطن است و امکان دروغ نیست • در برزخ، انسان و اعمال او با صورت ملکوتی جلوه دارند
مرتب سازی:
معاد شناسی ج2
144دَعیهِ لا تَقْرَبیهِ إنَّ لَهُ *** حَبْلًا بِحَبْلِ الْوَصىِّ مُتَّصِلا (٧)1و2 - «مجالس» مفيد، طبع نجف اشرف (مطبعه حيدريّه) ص ٢ تا ص ٤؛ و در «بحار الانوار» طبع آخوندى، ج ٦، کتابُ العدلِ و المَعاد، ص ١٧٨ تا ص ١٨٠ با همين سند از مفيد نقل کرده است؛ و در «کشف الغمّة» طبع سنگى، ص ١٢٣ و ١٢٤ بدون ذکر سند آورده است؛ و در «أمالى» طوسى، طبع نجف (مطبعه نعمان، ١٣٨٤ هجريّه) در جلد ٢، ص ٢٣٨ تا ص ٢٤٠ آورده است با اين سند: جماعتى خبر دادند از أبى المفضّل از محمّد بن علىّ بن مهدىّ کندى در کوفه و غيره از محمّد بن علىّ بن عَمْرِو بْن ظَريف حُجرى از پدرش از جميل بن صالح از أبو خالد کابلى از أصبَغ بن نُباته.
و در کتاب «بشارةُ المصطفى» طبع مطبعه حيدريّه- نجف (سنه ١٣٨٣ هجريّه) در ص ٤ و ٥، با سند ديگرى ذکر کرده است و آن اينست: خبر داد به ما شيخ أبو الْبَقاء إبراهيم بن حسين بن إبراهيم رقا بصرى به قرائت من بر او، در مشهد مولانا أمير المؤمنين علىّ بن أبى طالب عليه السّلام در محرّم سنه پانصد و شانزده، او گفت: روايت کرد براى من شيخ أبو طالب محمّد بن حسين بن عَتَبَه، در ماه ربيع الاوّل سنه چهارصد و شصت و سه در بصره در مسجد نخّاسين- که درود بر صاحب او باد- او گفت: حديث کرد براى ما شيخ أبو الحسن محمّد بن حسن بن حسين بن أحمد فقيه، او گفت: حديث کرد براى ما حَمْوَيه أبو عبد الله ابن علىّ بن حَمْوَيْه، او گفت: حديث کرد براى ما محمّد بن عبد الله بن مُطلّب شيبانى، او گفت: حديث کرد براى ما محمّد بن علىّ بن مهدىّ کندى از محمّد ابن علىّ بن عمرو بن ظريف حجرى از پدرش از جميل بن صالح از أبو خالد- کابلى از أصبغ بن نباته - در «بشارة المصطفى» يک بيت ديگر نيز آورده است:
هذا لَنا شيعَةٌ و شيعتُنا *** أعطانى اللهُ فيهمُ الامَلا
و اين ابيات را با اين بيت، در «ديوان حميرى» ص ٣٢٧ و ٣٢٨ آورده؛ و جمع کننده ديوان گفته است که: اينها در «أعيان الشّيعة» ج ١٢، ص ٢٦٣؛ و «کشف الغمّة» ص ١٢٤؛ و «مناقب» ج ٣، ص ٢٣٧؛ و «شرح نهج البلاغه» [ابن أبى الحديد] جلد اوّل، ص ٢٩٩ ذکر شده است.
- «مجالس» مفيد، طبع نجف اشرف (مطبعه حيدريّه) ص ٢ تا ص ٤؛ و در «بحار الانوار» طبع آخوندى، ج ٦، کتابُ العدلِ و المَعاد، ص ١٧٨ تا ص ١٨٠ با همين سند از مفيد نقل کرده است؛ و در «کشف الغمّة» طبع سنگى، ص ١٢٣ و ١٢٤ بدون ذکر سند آورده است؛ و در «أمالى» طوسى، طبع نجف (مطبعه نعمان، ١٣٨٤ هجريّه) در جلد ٢، ص ٢٣٨ تا ص ٢٤٠ آورده است با اين سند: جماعتى خبر دادند از أبى المفضّل از محمّد بن علىّ بن مهدىّ کندى در کوفه و غيره از محمّد بن علىّ بن عَمْرِو بْن ظَريف حُجرى از پدرش از جميل بن صالح از أبو خالد کابلى از أصبَغ بن نُباته.