
معاد شناسی ج2
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد دوم از این مجموعه پیرامون «تمایزات عالم طبع، برزخ و قیامت» و «حضور ملکوتی اشیاء در عوالم بالا» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • اساس دستورات دین بر تعبد است • بیفائده بودن توبه در حال نزول عذاب • بر مستضعفین عذاب نیست • کیفیت تجلی صفات خدا در اولیایخدا • لازمۀ پیروی از اولیایخدا لحوق به آنهاست • اولیاء خدا ترس و اندوه و سکرات مرگ ندارند • کیفیت تجلّیِ صفات خدا در اولیاء خدا • الحاق مؤمنان به اولیای خدا، و منکران به اولیای شیطان • در حال تجرّد و مرگ، هر کدام از زشتیها و خوبیها به اصل خود میروند • ابتلائات دنیوی کفارۀ گناه مؤمن • تمایزات عالم طبع و برزخ و قیامت • تجرّد عالم خیال • کردار انسان در دنیا، به واسطۀ اتّحادِ بدن با صورت مثالی است • در برزخ، سؤال با باطن است و امکان دروغ نیست • در برزخ، انسان و اعمال او با صورت ملکوتی جلوه دارند
معاد شناسی ج2
143فَقَامَ الْحَارِثُ یجُرُّ رِدَآءَهُ1 وَ هُوَ یقُولُ: مَا أُبَالِى بَعْدَهَا مَتَى لَقِیتُ الْمَوْتُ أَوْ لَقِینِى.
اشعار سید حمیرى درباره گفتار أمیر المؤمنین به حارث
قالَ جَمیلُ بْنُ صالِحٍ: وَ أنْشَدَنى أبو هاشِمٍ السّیدُ الْحِمْیرىُّ رَحِمَهُ اللهُ فیما تَضَمَّنْهُ هَذا الْخَبَر:
قَوْلُ عَلىٍّ لِحارِثٍ عَجَبٌ *** کمْ ثَمَّ اعْجوبةٌ لَهُ حَمَلا2 (١) یا حارِ هَمْدانَ مَنْ یمُتْ یرَنى *** مِنْ مُؤْمِنٍ أوْ مُنافِقٍ قَبَلا (٢) یعْرِفُنى طَرْفُهُ وَ أعْرِفُهُ *** بِنَعْتِهِ وَ اسْمِهِ وَ ما عَمِلا (٣) وَ أنْتَ عِنْدَ الصِّراطِ تَعْرِفُنى *** فَلا تَخَفْ عَثْرَةً وَ لا زَلَلا (٤) أسْقیكَ مِنْ بارِدٍ عَلَى ظَمَإ *** تَخالُهُ فى الْحَلاوَةِ الْعَسَلا (٥) أقولُ لِلنّارِ حینَ توقَفُ3 *** لِلْعَرْضِ دَعیهِ لا تَقْرَبى4 الرَّجُلا (٦) - در «کشف الغمّة» و «أمالى» شيخ و «بشارة المصطفى» «يَجُرُّ رِدآءَهُ جَذِلًا» آورده است.
- در «کشف الغمّة» و در «ديوان حميرى» «جَمَلا» به جيم معجمه آورده است.
- در «کشف الغمّة» و «أمالى» شيخ «حينَ تُعْرَضُ لِلْعَرْضِ» آورده است،- ولى در بقيّه «حينَ توقَفُ» آوردهاند.
- در «أمالى» مفيد «لا تَقْرَبى» و در محکىّ «بحار» از آن «لا تَقْتُلى» آورده است، و در «أمالى» شيخ «لا تَقْبَلى» آورده است، و ليکن در «بشارة المصطفى» چنين است:
أقولُ لِلنّارِ حينَ توقَفُ لِلْ *** عَرْضِ عَلَى حَرِّها دَعى الرَّجُلا
