
معاد شناسی ج2
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد دوم از این مجموعه پیرامون «تمایزات عالم طبع، برزخ و قیامت» و «حضور ملکوتی اشیاء در عوالم بالا» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • اساس دستورات دین بر تعبد است • بیفائده بودن توبه در حال نزول عذاب • بر مستضعفین عذاب نیست • کیفیت تجلی صفات خدا در اولیایخدا • لازمۀ پیروی از اولیایخدا لحوق به آنهاست • اولیاء خدا ترس و اندوه و سکرات مرگ ندارند • کیفیت تجلّیِ صفات خدا در اولیاء خدا • الحاق مؤمنان به اولیای خدا، و منکران به اولیای شیطان • در حال تجرّد و مرگ، هر کدام از زشتیها و خوبیها به اصل خود میروند • ابتلائات دنیوی کفارۀ گناه مؤمن • تمایزات عالم طبع و برزخ و قیامت • تجرّد عالم خیال • کردار انسان در دنیا، به واسطۀ اتّحادِ بدن با صورت مثالی است • در برزخ، سؤال با باطن است و امکان دروغ نیست • در برزخ، انسان و اعمال او با صورت ملکوتی جلوه دارند
معاد شناسی ج2
219خداى مدبّرِ آنها، از اوّل، وجودشان را آفرید و این مدّت چهارصد سال به طول مىانجامد و این مدّت بین نفخ صور اوّل و نفخ صور دوّم خواهد بود.1
تشییع رسول خدا از سعد بن معاذ
در كتاب «أمالى» شیخ طوسى، با إسناد خود از شیخ أبو عبد الله حسین بن أبى عبد الله غضائرى از شیخ صدوق، و نیز مرحوم صدوق در كتاب «علل الشّرائع» از أبو الحسن بن إبراهیم الهَمْدانىّ از جعفر بن یوسف الازْدىّ از علىّ بن نوح حنّاط از عَمْرو بن یسَع از عبد الله بن سنان از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام روایت كردهاند كه: به خدمت رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم آمده و گفتند كه: سَعْد ابن مُعاذ رحلت نموده است.
رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم با جماعتى از اصحاب بطرف منزل سعد حركت كردند، و درحالىكه تكیه به در داده بودند امر نمودند تا سعد را غسل دهند، و غسل به پایان رسید.
و سپس سعد را حنوط نموده و كفن كرده و حمل نمودند بسوى قبرستان بقیع، درحالىكه رسول خدا بدون كفش، پاى برهنه و بدون ردا بدنبال جنازه تشییع مىنمود، و گاهى طرف راست تابوت را مىگرفت و گاهى جانب چپ را تا آنكه جنازه سعد را كنار قبر پائین آوردند.
رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم خود در قبر پائین رفت و
- «احتجاج» طبرسى ج ٢، ص ٩٦ و ٩٧، طبع نجف، ضمن حديث طويلى بيان فرموده است.
