معاد شناسی ج1
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد اول از این مجموعه پیرامون «رابطه باطنی دنیا و آخرت» و «حرکت انسان به سوی باطن دنیا» سخن بهمیان آمده است. مهمترین مباحث این مجلّد: • فرق مؤمن و کافر در پیروی از عقل و حسّ • معنای زینت و غرور بودن دنیا • دنیا، ظاهر حیات و آخرت، باطن آن است • علت ترس از مرگ • اشتیاق به مرگ، شاخص مؤمن • معنای دنیای مذموم • راه بهشت، صبر در ناملایمات است • مرگ و خواب از یک مقولهاند، با شدّت و ضعف • در حال خواب با بدن مثالی هستیم • عمل فرشتگانِ قبض روح و ملک الموت، عین عمل خداست • کیفیت قبض روح افراد مختلف، از مؤمن و کافر و ستمگر • قبض روح و مشاهدات در حال مرگ، با باطن است • مرگ، تطهیر و تزکیه است • در آخرت، متاع عبودیت و تقویٰ خریدار دارد
مرتب سازی:
معاد شناسی ج1
13واقع شده و كوه زیتون كه شهر بیت المَقْدِس در دامنه آن است و محلّ پیدایش انبیاء و مرسلین مىباشد؛ و سوگند یاد مىكند به طور سینا كه محلّ مناجات حضرت موسى كلیم الله علَى نبینا و آله و علیه السّلام بوده است، و به شهر مكّه مكرّمه كه شهر امن و امان بوده و خداوند آن را مأمن قرار داده است كه: انسان را در بهترین
افضلیت انسان بر ملائكه (ت)
... 1
- راجع به افضليّت انسان نسبت به ملائکه مىتوان از آيات قرآن به وجوهى استفاده کرد:
اوّل آنکه خداوند ملائکه را امر به سجده آدم نمود و معنى ندارد وجود ناقصى مسجود وجود کاملى باشد. گرچه علّت سجده همان سرّى است که خدا در آدم نهاده ليکن علَى أىّ حالٍ آدم مسجود واقع شد.
دوّم آنکه در آيه ٣٠، از سوره ٢: البقرة مىگويد:﴿ وَ إِذْ قالَ رَبُّک لِلْمَلائِکةِ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً﴾، و خلافت خداوند بنحو اطلاق براى موجود اکمل است.
سوّم آنکه در آيات ٧١ تا ٧٦، از سوره ٣٨: ص مىفرمايد:﴿ إِذْ قالَ رَبُّک لِلْمَلائِکةِ إِنِّي خالِقٌ بَشَراً مِنْ طِينٍ﴾*﴿ فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ﴾*﴿ فَسَجَدَ الْمَلائِکةُ کلُّهُمْ أَجْمَعُونَ﴾*﴿ إِلَّا إِبْلِيسَ اسْتَکبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرِينَ﴾*﴿ قالَ يا إِبْلِيسُ ما مَنَعَک أَنْ تَسْجُدَ لِما خَلَقْتُ بِيَدَيَّ أَسْتَکبَرْتَ أَمْ کنْتَ مِنَ الْعالِينَ﴾*﴿ قالَ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِي مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ﴾. چون در اينجا تصريح شده که علّت سجده همان نفخ روح خداوند است. و ديگر آنکه خدا مىفرمايد من آدم را به دو دست خود آفريدم که منظور همان تجلّيات جميع صفات جماليّه و جلاليّه است.
چهارم آنکه در خلقت انسان در آيه ١٤، از سوره ٢٣: المؤمنون مىگويد:﴿ فَتَبارَک اللهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ﴾.
و شيخ صدوق در «علل الشّرائع» روايت کرده است از پدرش با اسناد خود از عبد الله بن سِنان قال:﴿ سَأَلْتُ أبا عَبْدِ اللهِ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ الصّادِقَ [ادامه در صفحه بعد]
- راجع به افضليّت انسان نسبت به ملائکه مىتوان از آيات قرآن به وجوهى استفاده کرد: