امام شناسی ج18

طور كه گفتیم: اسلامشان صحیح نبوده است. چون عمر به ولایت رسید سهمیه‌شان را قطع كرد و گفت: انْقَطَعَتِ الرُّشَا. «رشوه گیرى دیگر منقطع شد.» زیرا تعداد مسلمین كثرت پیدا كرده است.

 و الْمُؤَلَّفَةُ قُلُوبُهُمْ‌ گروهى بودند از قریش كه در روز فتح مكّه اسلام آوردند اسلام ضعیفى.

 طُلَقاء جمیع طَلیق است، و آن به معنى كسى است كه در روز فتح مكّه از قریش كه مستحقّ كشته شدن بودند مع هذا بر آنها منّت گذارده و آزاد شدند. از آنان است: ابوسفیان، سهل بن عمرو، حُوَیطب بن عبد العُزَّى، معاویه و یزید دو پسر ابوسفیان.

 شعار طلقاء درباره محمد صلّى الله علیه و آله و سلّم در میان خودشان این بود كه مى‌گفتند:

 دَعُوهُ وَ قَوْمَهُ فَإنْ غَلَبَهُمْ دَخَلْنَا فِى دِینِهِ، وَ إنْ غَلَبُوهُ کفَوْنَا أمْرَهُ!

 «واگذارید محمد را با قوم خودش! اگر بر آنها غلبه كرد ما در دینش داخل مى‌شویم، و اگر آنها بر محمد غالب شدند قومش ما را از شرّ او و از امر او كفایت خواهند نمود!»

 ابن عباس مى‌گوید: گروهى نزد پیامبر مى‌آمدند، اگر به ایشان چیزى عطا مى‌نمود اسلام را مدح مى‌كردند، و اگر از آنها منع مى‌نمود مذمّت اسلام را مى‌كردند و عیبش را بر مى‌شمردند. از ایشان است ابوسفیان، و عُیینَة بن حِصْن، و هر وقت نام از ابوسفیان مى‌بردند معاویه پسرش را هم با او ذكر مى‌كردند.¹

 أبورَیه پیش از این مطالب، مطلبى دارد راجع به أبوهُرَیرَه كه: او متّصل بود به دولت بنى امیه و بنى مُعَیط اتّصال شدید و مستحكمى. او براى این دولت شیعه بود و در حبل و ریسمانشان هیزم جمع مى‌نمود، و در سایه قامتشان مى‌نشست و با تمام توان و قدرت در یارى و نصرتشان مى‌كوشید، و از همین جا نزد این حكومت به حظوظ و صِلات و عطایائى جزیل نائل گردید. بنى امَیه دو دستش را از عطایاى‌