امام شناسی ج18
جلد هجدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «علوم لدنّی امام صادق علیهالسلام»، «جنایات و تحریفات معاویه و اتباع او» و « بحثی پیرامون جعل حدیث توسط بنیامیه» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • علوم لَدنّی و متنوّعِ حضرت امام صادق علیهالسلام • افتخار ابوحنیفه به شاگردی امام صادق علیهالسلام • مباحثات توحیدیِ امام صادق علیهالسلام با مُلحدین • در عُرف شیعه به غیر معصوم «امام» نمیگویند • لقب «امام» و «اولواالامر» مختص به معصوم است • لزوم حفظ آثار اسلامی مانند منبر و غیره • معاویه سیر نبوّت عادله را به طاغوتیّت جبّاره برگردانید • بحثی مشروح از جنایات و نفاقِ بنیامیّه خصوصاً معاویه • شرحی مفصّل از بازارِ جعل حدیث در میان بنیامیه • بحثی دربارۀ روایات مجعولۀ اسرائیلیات و کیفیت ورودش به دنیای اسلام • ابحاثی مفصّل دربارۀ مطاعنِ کعبالأحبار و ابوهریره و جعلیات آنها • تولّی و تبرّی، از اصول مسلّمۀ شیعه
مرتب سازی:
امام شناسی ج18
277بترساند، و فقیهان را بكشد، و فقیران را گرسنگى بدهد، و ضعیفان را ستم كند، و حدود خدا را تعطیل نماید، و سرحدّها را یله بگذارد، و شراب ناب بنوشد، و فسق و فجور را ظاهر گرداند و رواج دهد.
و در این حال مردم پیوسته با چنین وُلاتى گاهى به بیراهه مىروند و كور كورانه مشى مىكنند، و گاهى مداهنه و سستى مىورزند، و گاهى با ایشان نزدیك مىشوند و از قریبانشان محسوب مىگردند، و گاهى در اعمال و كردارشان شركت مىنمایند، مگر افراد قلیل و بقیهاى كه خداوند تعالى محفوظ داشته است.
در این مقامْ جاحِظ، فظایع و فواضح و شنایعى را كه پس از یزید به وقوع پیوسته است بیان مىكند كه حقّاً از شنیدن آنها موى بر بدنها راست مىشود، و پوست به تكان مىافتد، و به مانند آن در هیچ دوره و زمانى شنیده نشده است.
و اگر مقام ما در اینجا گنجایش رساله جاحِظ را داشت درباره آنچه كه بنو امیه مرتكب شدهاند از ظلم و عدوان و قهر و غلبه، كاملًا آن را ذكر مىكردیم. و اینك شما را به این رساله ذىقیمت كه به طبع رسیده است ارشاد مىنمائیم!
دشمنىهاى آشكار ابو سفیان با پیامبر صلّى الله علیه و آله و سلّم
ابو سفیان بن حَرْب
شاعر گفته است و درست و راست سروده است كه:
عَبْدُ شَمْسٍ قَدْ أضْرَمَتْ لِبَنِیها *** شِمٍ نَاراً یشِیبُ مِنْهَا الْوَلِیدُ ١ فَابْنُ حَرْبٍ لِلْمُصْطَفَى وَ ابْنُ هِنْدٍ *** لِعَلىٍّ وَ لِلْحُسَینِ یزِیدُ ٢ ١ ـ «طائفه بنى عبد شمس براى طائفه بنى هاشم آتش فتنهاى را شعله ور ساختهاند كه در آن آتش كودكان خردسال تازه متولّد شده پیر خواهند شد:
٢ ـ ابو سفیان براى مصطفى، و معاویه براى مرتضى، و یزید براى امام حسین این آتش را افروختند.»
مراد از ابن حَرب در بیت شاعر ابو سفیان بن امیة بن عبد شمس است.
ابو سفیان كه اسمش حَرْب است از جمله سران و سرلشگران احزاب بود بر