امام شناسی ج18

ما رشته سخن را در این زمینه به مورِّخ كبیر «مِقْریزى» مى‌سپاریم زیرا وى در كتاب خود: «النِّزَاعُ و التَّخاصُم فیما بین بنى امَیةَ و بنى هاشم» آن را تسجیل كرده است. و اینك ما برخى از گفتار او را ذكر مى‌نمائیم:

 من بسیار در فكر فرو رفته و در شگفت مى‌افتادم از سركشى بنى امَیه براى امر خلافت با آنكه از ریشه و بن و اصل رسول الله دورتر هستند و بنى هاشم نزدیك مى‌باشند، و با خود مى‌گویم: چگونه به فكر خلافت افتادند؟ بنى امَیه و بنى مروان بن حكم طرید و تبعیدى رسول الله آن كه رسول خدا بر او لعنت فرستاد، كجا و فكر خلافت، با وجود تحكیم عداوت میان بنى امیه و بنى هاشم در ایام جاهلیت؟! و از آن گذشته، شدّت عداوت بنى امیه با رسول الله و مبالغه ایشان در آزار و اذیت او و تمادى و استمرارشان در تكذیب او در آنچه از طرف خداوند آورده بود از روزى كه خداى سبحانه او را مبعوث به رسالت كرد و به دین هدایت و آئین حقّ دعوت نمود، تا هنگامى كه مكّه فتح شد و برخى از آنها به اسلام داخل شدند.

 سوگند به جان خودم ابداً هیچ فاصله‌اى بیشتر از فاصله بنى امیه با امر خلافت وجود ندارد. زیرا میان بنى امیه و خلافت هیچ پیوندى وجود ندارد، و هیچ رابطه نَسَبى نیز موجود نمى‌باشد ...¹

 منافرت و مخاصمت پیوسته به طور مستمرّ میان طائفه بنى هاشم و میان طائفه عبد شمس وجود داشته است به طورى كه گفته‌اند: هاشم با عبد شمس تَوأمَینْ (دو قلو در یك شكم) زائیده شدند. و عبد شمس زودتر از هاشم به دنیا آمد، و انگشت یكى از آنان به پیشانى دیگرى چسبیده بود. چون جدا كردند آن محلّ خون‌آلود شد فلهذا گفتند: میان این دو طفل جنگ در خواهد گرفت، و یا در میان فرزندانشان خون‌