امام شناسی ج18
جلد هجدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «علوم لدنّی امام صادق علیهالسلام»، «جنایات و تحریفات معاویه و اتباع او» و « بحثی پیرامون جعل حدیث توسط بنیامیه» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • علوم لَدنّی و متنوّعِ حضرت امام صادق علیهالسلام • افتخار ابوحنیفه به شاگردی امام صادق علیهالسلام • مباحثات توحیدیِ امام صادق علیهالسلام با مُلحدین • در عُرف شیعه به غیر معصوم «امام» نمیگویند • لقب «امام» و «اولواالامر» مختص به معصوم است • لزوم حفظ آثار اسلامی مانند منبر و غیره • معاویه سیر نبوّت عادله را به طاغوتیّت جبّاره برگردانید • بحثی مشروح از جنایات و نفاقِ بنیامیّه خصوصاً معاویه • شرحی مفصّل از بازارِ جعل حدیث در میان بنیامیه • بحثی دربارۀ روایات مجعولۀ اسرائیلیات و کیفیت ورودش به دنیای اسلام • ابحاثی مفصّل دربارۀ مطاعنِ کعبالأحبار و ابوهریره و جعلیات آنها • تولّی و تبرّی، از اصول مسلّمۀ شیعه
مرتب سازی:
امام شناسی ج18
259یسْتَمْطِرُونَ مِنَ الْعَجَاجِ سَحَائبا *** صَوْبَ الْحُتُوفِ عَلَى الرُّجُوفِ1 مَطِیرُهَا ٢ وَ حَنَادِسُ الْفِتَنِ الَّتِى إنْ أظْلَمَتْ *** فَشُمُوسُهَا آرَاؤُهُمْ وَ بُدُورُهَا ٣ مَلَكُوا الْجِنَانَ بِفَضْلِهِمْ فَرِیاضُهَا *** طُرًّا لَهُمْ وَ خِیامُهَا وَ قُصُورُهَا ٤ وَ إذَا الذُّنُوبُ تَضَاعَفَتْ فَبِحُبِّهِمْ *** یعْطِى الامَانَ أخَا الذُّنُوبِ غَفُورُهَا ٥ تِلْكَ النُّجُومُ الزُّهْرُ فِى أبْرَاجِهَا *** وَ مِنَ السِّنینَ بِهِمْ تَتِمُّ شُهُورُهَا2 ١ ـ «ایشان گروهى بودند كه آسمانشان شمشیرهاى آهیخته، و زمینشان دشمنانشان بودهاند، و خون شمشیرها از گلوهایشان بود.
٢ ـ ایشان باران مىطلبیدند از ابرهائى كه از گرد و غبار جنگ بر سرشان بلند شده بود، و طیران و پرواز آن ابرها بر روى رعدهاى زلزلهآورنده و مرتعش كنندهاى بود كه به طرف مرگ مىكشانید.
٣ ـ و در عمق ظلمات و تاریكیهاى بَحْتِ فتنهها، تنها آرا و أفكارشان بود كه چون خورشیدها و ماهها درخشش مىنمود.
٤ ـ ایشان به واسطه فضیلتشان مالك بهشت شدند، بنابراین باغهاى سبز و خرّم و خیمهها و قصرهاى بهشت از آنان مىباشد.
٥ ـ و هرگاه گناهان روى هم انباشته شود، پس به سبب دوستى ایشان است كه آمرزنده گناهان به گنهكار امان مىبخشد.
٦ ـ آنان ستارگان درخشانى هستند كه در برجهاى خود مىباشند و به واسطه ایشان است كه ماههاى دوازده گانه سال كامل مىشود.»
و عَوْنى در ارتحال آن حضرت و تدفینشان در زمین بقیع غرقد با إهداء تحیت به
- در «الغدير» ج ٣، ص ٣٩٨ با کلمة الزّحوف ضبط کرده است، و بنابراين المطير به معناى ذو المطر مىشود و معناى دوم بدين گونه است: «ايشان باران مىطلبيدند از ابرهائى که از گرد و غبار جنگ بر سرشان بلند شده بود، که آن ابرهاى بارنده مرگ را بر سر دشمن فرو مىباريد.»
- اين ابيات از زاهى است که ابن شهرآشوب در «مناقب»، از طبع سنگى ج ٢ ص ٣٤٤، و از طبع حروفى ج ٤ ص ٢٧٢ ذکر نموده است.