امام شناسی ج18

خواندند و منبر كنار رفت.

 اصولًا شخصى كه مى‌خواهد ساعات متمادى تدریس كند و یا با افراد خاصى مكالمه و گفتگو نماید، همچون قاضى محكمه، و مفتى، و مصدر امور مردم مثل حاكِم باید بنشیند تا بدن آرام بگیرد و فكر فارغ گردد. ایستادن ممتدّ براى بدن ضرر دارد، ایجاد امراضى در مویرگهاى پا مى‌كند و واریز خون در رگها موجب پاره شدن آنها و ایجاد پیچیدگى و گشاد شدن وریدها¹ مى‌نماید كه دیگر قابل علاج نمى‌باشد.

 و براى فكر هم صدمه دارد، چرا كه اندیشه را خسته، و قوّه مفكره را ناتوان مى‌سازد. برخلاف حركت كردن و كار نمودن كه انسان پیوسته در یك حال سكون نمى‌ایستد. آن تغییر حالت، رفع این گونه مضارّ را مى‌نماید.

 پیامبر اكرم مى‌نشسته‌اند و با مردم سخن مى‌گفتند، و در خطبه‌هاى كوتاه مى‌ایستادند و به ستون حنَّانه تكیه مى‌زدند و خطبه مى‌خواندند. و اگر بنا بود به ایستادن تنها اكتفا شود دیگر ساختن منبر لازم نبود.

 ما هم همیشه باید از آن پیغمبر گرامى تبعیت كنیم تا سلامت روح و جسم، و ظاهر و باطن ما تأمین گردد. لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ وَ ذَكَرَ اللَّهَ كَثِيراً² را از یاد نبریم و به تجمّلات غرورآفرین و شیرینى‌هاى زهرآگین خود را و مکتب خود را مبادله ننمائیم.

 چقدر ناهنجار به گوش مى‌رسید وقتى مُشخِّص و مقرِّر وقت اعلام مى‌كرد: و اینك اذان ظهر جمعه از پشت تریبون مسجد گوهرشاد!! ببینید: درست بجاى مأذنه، عنوان تریبون آمده است نه تنها لفظاً بلكه حقیقةً و واقعاً