امام شناسی ج18
جلد هجدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «علوم لدنّی امام صادق علیه‌السلام»، «جنایات و تحریفات معاویه و اتباع او» و « بحثی پیرامون جعل حدیث توسط بنی‌امیه» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد: • علوم لَدنّی و متنوّعِ حضرت امام صادق علیه‌السلام • افتخار ابوحنیفه به شاگردی امام صادق علیه‌السلام • مباحثات توحیدیِ امام صادق علیه‌السلام با مُلحدین • در عُرف شیعه به غیر معصوم «امام» نمی‌‌گویند • لقب «امام» و «اولواالامر» مختص به معصوم است • لزوم حفظ آثار اسلامی مانند منبر و غیره • معاویه سیر نبوّت عادله را به طاغوتیّت جبّاره برگردانید • بحثی مشروح از جنایات و نفاقِ بنی‌امیّه خصوصاً معاویه • شرحی مفصّل از بازارِ جعل حدیث در میان بنی‌امیه • بحثی دربارۀ روایات مجعولۀ اسرائیلیات و کیفیت ورودش به دنیای اسلام • ابحاثی مفصّل دربارۀ مطاعنِ کعب‌الأحبار و ابوهریره و جعلیات آنها • تولّی و تبرّی، از اصول مسلّمۀ شیعه
امام شناسی ج18
68كتاب توحید مفضل و سند آن
«کتاب توحید مُفَضَّل و کتاب إهْلیلَجَه منسوب به مولانا»
«الامام جعفر بن محمد الصّادق علیهما افضل الصّلاة و السّلام»1
مجلسى؛ گوید: و اینك ذكر مى‌كنیم توحید مفضَّل بن عمر و رساله إهَلیلَجَه را كه از حضرت امام صادق علیه السلام روایت شده‌اند به جهت اشتمال آن دو، بر براهینى در اثبات صانع تعالى. و مرسله بودن آن دو روایت ضررى نمى‌رساند، زیرا انتساب آن دو به مُفَضَّل بن عُمَر مشهور است و بدین مطلب سَید بن طاووس2 و غیر او شهادت داده‌اند، و نیز ضررى نمى‌رساند ضعف محمّد بن سنان و مفَضَّل، زیرا حكم به ضعفشان ممنوع است، بلكه از اخبار كثیره‌اى علوّ قدرشان و جلالتشان
- به اين روايت عبد الحليم جندى در کتاب «الامام جعفر الصادق» ص ٢٨٥ در لزوم استدلال عقلى اشاره کرده است.
- معلِّق در تعليقه گويد: ابن طاووس در ص ٩ از کتاب «کشف المحجة» گويد: و نظر کن به کتاب مفضّل بن عمر که حضرت امام جعفر صادق عليه السلام بر او املاء نمودند در آثارى که خداوند جلّ جلاله خلق کرده است! و نظر کن به کتاب «اهليجه» و اعتباراتى که در آن مى‌باشد زيرا آنکه اعتناء به گفتار سبقت گيرنده بر انبياء و اوصياء و اولياء عليهم أفضل السّلام* موافق فطرت عقول و افکار خردمندان است. و در ص ٧٨ از کتابش: «الامان من اخطار الاسفار و الازمان» گويد: و با خود همراه بردارد کتاب اهليلجه را که مناظره مولانا الصّادق عليه السلام مى‌باشد با طبيب هندى در معرفت الله جلّ جلاله به طريق غريب و عجيب و ضرورى. حتّى آنکه طبيب هندى اقرار به الاهيّت و وحدانيّت خدا نمود. و همچنين با خود همراه بردارد کتاب مفضّل بن عمر را که او از امام صادق عليه السلام روايت کرده است در شناسائى وجوه و طرق حکمت در ايجاد عالم پائين و اسرار آن، زيرا اين کتاب در مفاد و محتوايش عجيب مى‌باشد.
معلِّق گويد: نجاشى از جمله کتب وى (مفضّل) حضرت را کتاب فکر:” کتاب فى بدء الخلق و الحثّ على الاعتبار” به شمار آورده است که وصيّت مفضّل مى‌باشد. و طريق خود را بدين کتاب بدين طريق ذکر نموده است: اخبرنى ابو عبد الله بن شاذان، قال: حدّثنا احمد بن محمد بن يحيى از پدرش، از عمران بن موسى، از ابراهيم بن هاشم، از محمد بن سنان، از مفضَّل. (انتهى) و شايد مراد او همين کتاب توحيد باشد.
* مراد حضرت امام جعفر صادق عليه السلام مى‌باشد