اللَه شناسی ج2

مى‌کند.

 و این به سبب آن مى‌باشد که فطرت انسانى وى را متنبّه مى‌کند که ربّ و پروردگارى دارد که باید به سوى وى التجا کند، و او دفع هر گونه ضرر و سختى را از او مى‌نماید، و نعمتهائى را که از او مسلوب گشته است به‌سویش مى‌کشاند؛ همان‌طور که خداى تعالى مى‌گوید:

 ﴿وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى‌ ضُرٍّ مَسَّهُ [كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ‌]﴾.¹

 «و هنگامى که به انسان گزندى برسد، ما را درحالى‌که به پهلو خوابیده است و یا در حال نشسته و یا در حال ایستاده مى‌خواند؛ امّا بمجرّد آنکه ما از وى گزندش را مى‌زدائیم، چنان مى‌رود که گویا اصلًا ما را در برطرف ساختن گزندى که به وى رسیده است نخوانده بوده است.

 (اى پیامبر!) این‌گونه براى متجاوزان و اسراف‌کنندگان اعمالى را که انجام مى‌دهند زینت داده مى‌شود!»

 و همان‌طور که خداى تعالى مى‌گوید:

 ﴿وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى‌ بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعاءٍ عَرِيضٍ﴾.²

 «و هنگامى که ما بر انسان نعمت عطا کنیم، روى مى‌گرداند و پهلو تهى مى‌کند؛ و هنگامى که شرّى به وى مسّ مى‌کند، او صاحب دعا و خواندن عریض و طویلى مى‌شود.»