اللَه شناسی ج2

بدیشان نسبت داده مى‌شود؛ خداوند مى‌گوید:

 ﴿إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَهِ عِبادٌ أَمْثالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُوا لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ. أَ لَهُمْ أَرْجُلٌ يَمْشُونَ بِها أَمْ لَهُمْ أَيْدٍ يَبْطِشُونَ بِها أَمْ لَهُمْ أَعْيُنٌ يُبْصِرُونَ بِها أَمْ لَهُمْ آذانٌ يَسْمَعُونَ بِها قُلِ ادْعُوا شُرَكاءَكُمْ ثُمَّ كِيدُونِ فَلا تُنْظِرُونِ﴾.¹

 «تحقیقاً آن کسانى را که شما غیر از خداوند مى‌خوانید، بندگانى هستند أمثال خود شما! بنابراین اگر راست مى‌گوئید آنان را بخوانید تا ببینید آیا پاسخ شما را مى‌دهند و حاجتتان را روا مى‌نمایند؟!

 آیا آنها پاهائى دارند تا بدان وسیله راه بروند؟! یا آنها دستهائى دارند تا بدان وسیله داد و ستد کنند؟! یا آنها دیدگانى دارند تا بدان وسیله ببینند؟! یا آنها گوشهائى دارند تا بدان وسیله بشنوند؟! بگو (اى پیامبر ما!) شما شریکان خود را فرا بخوانید؛ و سپس هر حیله و مکرى که دارید درباره من إعمال بنمائید و ابداً مرا مهلت ندهید!»

 و همچنین مقدّم داشتن ضرر بر نفع در قوله تعالى: ﴿ضَرًّا وَ لا نَفْعاً﴾، همچنان‌که سابقاً بیان آن گذشت، طبق جریان آن چیزى است که فطرت ساده آن را ادراک مى‌کند و بدان فرا مى‌خواند. زیرا انسان بر حسب طبع خود نعمتهائى را که در نزد وى موجود است، مادامى‌که در نزد وى باقى است آنها را مملوک خویشتن مى‌بیند و ابداً توجّه و التفاتى به امکان فقدانشان نمى‌نماید، و تصوّر درد و الم را هنگام فقدشان نمى‌کند؛ به خلاف مضرّاتى را که فعلًا در خود مى‌یابد، و نعمتهائى را که از دست مى‌دهد و درد و الم فقدانشان را احساس‌