اللَه شناسی ج2
جلد دوم از مجموعۀ «اللهشناسی» تألیف ارزشمند علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّسسرّه ـ بوده که پیرامونِ «تفسیر معنای لقاء خدا و نقد منکرین آن» و «معنای حقیقی وحدت شخصیه وجود» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحث این مجلّد: • منکرین لقاء خدا زیانبارترینِ مردماند • تنزیه صرف خداوند، موجب تعطیل اوست • غیر از طریق «لقاء الله» همۀ راههای شناخت خداوند، کج و معوج و تاریک است • با انکار لقاء خداوند، اساس دین و شریعت فرو میریزد • عظمت مقام توحیدی امیرالمؤمنین علیهالسلام • لقاء خداوند به چشم دل است نه چشم سر • ادراک توحید حقیقی جز به کشف و شهود میسّر نیست • در منطق قرآن هر گونه وجود و آثار وجود، در خدا منحصر است • وجود حقتعالی جمیعِ موجودات را در خود فانی میکند • قرآن صریحاً وحدت حقتعالی را بالصّرافه میداند • معنای تشخّص وجود: لا هُوَ الا هُو • ردّ کتاب «الأخبار الدخیلة» که توقیعِ وارد در ماه رجب را رد کرده است
مرتب سازی:
اللَه شناسی ج2
170و بر وفق شرط ﴿يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَهِ﴾ «کارزار مىکنند در راه خدا.» نفس من حقّ مجاهدت را بجاى آورد. و به مقتضاى ﴿فَيَقْتُلُونَ﴾ وظیفه را در جهاد اکبر با هوا و شیطان ادا کرد، و در طریق تحقّق لوازم و موجبات سیر و سلوک با قطع مألوفات و فناى ذات و جمیع صفات به استیفاى حقّ شهادت به شرط سعادت و شرف وَ يَقْتُلُونَ وفا کرد.
﴿وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ وَ الْقُرْآنِ﴾ بر وى مسجل گردید. ﴿وَ مَنْ أَوْفى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ﴾1، شامل حال او شد.
لهذا بود که بر این اساس از مقام خطاب به آدم: ﴿وَ قُلْنا يا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ﴾،2 درگذشت و از خلود و دوام در ﴿مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَ الارْضُ﴾3 برتر آمد.
و آدم را از دو جهت خلیفه خود خوانده است: یکى از زبان الهى:﴿إِنِّي
- جميع فقرات، آيه ١١١، از سوره ٩: التّوبة مىباشد.
و معنى اين فقره اينست: «وعدهاى است به حقّ كه خداوند بر خود نهاده است در تورات و در انجيل و در قرآن.»
«و چه كسى است كه وفاكنندهتر است به پيمانش از خداوند؟ پس بشارت باد شما را به اين معامله و خريدوفروشى كه نموديد، و آن ثمن را در مقابل جانتان كه مبيع بود ستانديد! و آنست فقط كاميابى عظيم.» - صدر آيه ٣٥، از سوره ٢: البقرة: «و ما گفتيم كه: اى آدم! تو با جفتت در بهشت منزل گزينيد.
- آيه ١٠٨، از سوره ١١: هود: ﴿وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ﴾. «و امّا كسانى كه كامياب شدند، آنها در بهشت جاودانند مادامىكه آسمانها و زمين برپاست مگر آنكه پروردگارت بخواهد. و آن بهشت و خلود عطائى است غير قابل انقطاع.»
- جميع فقرات، آيه ١١١، از سوره ٩: التّوبة مىباشد.