اللَه شناسی ج2
جلد دوم از مجموعۀ «اللهشناسی» تألیف ارزشمند علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّسسرّه ـ بوده که پیرامونِ «تفسیر معنای لقاء خدا و نقد منکرین آن» و «معنای حقیقی وحدت شخصیه وجود» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحث این مجلّد: • منکرین لقاء خدا زیانبارترینِ مردماند • تنزیه صرف خداوند، موجب تعطیل اوست • غیر از طریق «لقاء الله» همۀ راههای شناخت خداوند، کج و معوج و تاریک است • با انکار لقاء خداوند، اساس دین و شریعت فرو میریزد • عظمت مقام توحیدی امیرالمؤمنین علیهالسلام • لقاء خداوند به چشم دل است نه چشم سر • ادراک توحید حقیقی جز به کشف و شهود میسّر نیست • در منطق قرآن هر گونه وجود و آثار وجود، در خدا منحصر است • وجود حقتعالی جمیعِ موجودات را در خود فانی میکند • قرآن صریحاً وحدت حقتعالی را بالصّرافه میداند • معنای تشخّص وجود: لا هُوَ الا هُو • ردّ کتاب «الأخبار الدخیلة» که توقیعِ وارد در ماه رجب را رد کرده است
مرتب سازی:
اللَه شناسی ج2
88همه مشروبات و مطعومات مىباشد. و ایضاً در حدیث معراج گذشت که در جواب حضرت او جلّ جلالُه که مىفرماید: هَذِهِ جَنَّتِى فَتَبَحْبَحْ فِیهَا! عرض مىکند: وقتى که خودت را بمن شناسانیدى از همه چیزها مستغنى شدم!
و در حدیث مهمانى گذشت که از تجلّى حضرت حقّ تعالى چنین بىهوش مىشوند که ابداً بهوش نیایند تا آخر حورالعین شکایت مىکنند تا خداوند جلیل به هوششان مىآورد.
اى عزیز! جهد کن که ایمان به خدا و رسول و ائمّه صلوات اللَه و سلامه علیهم بیاورى، و ثواب و عقاب و بهشت و جهنّم و قرب و بعد را مثل ملاحده این زمان، موهوم توهّم نکنى!
وَجَدْتُک أَهْلًا لِلْعِبَادَةِ فَعَبَدْتُک
حالا اینها که عرض شد چیزهائى است که خطور به قلب بشر مىکند، وَ لَا خَطَرَ عَلَى قَلْبِ بَشَرٍ را از اینها قیاس کن! بلى:
دیوانه کنى هر دو جهانش بخشى *** دیوانه تو هر دو جهان را چه کند؟ از دَرِ خویش خدایا به بهشتم مفرست *** که سر کوى تو از کون و مکان ما را بس خاک درت بهشت من، مهر رخت سرشت من *** عشق تو سرنوشت من، راحت من رضاى تو مَا عَبَدْتُک خَوْفاً مِنْ نَارِک وَ لَا طَمَعاً فِى جَنَّتِک، بَلْ وَجَدْتُک أَهْلًا لِلْعِبَادَةِ فَعَبَدْتُک!1 [«من تو را نپرستیدم از ترس آتشت؛ و نه به طمع بهشتت
- «مصباح الفلاح و مفتاح النّجاح» آخوند ملّا محمّد جواد صافى گلپايگانى، طبع سنگى، ص ٧٤ در «اصول كافى» ج ٢، ص ٨٤، حديث ٥، از علىّ بن إبراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از جميل، از هارون بن خارجة، از حضرت امام جعفر بن محمّدٍ الصّادق عليهما السّلام روايت كرده است، كه فرمود: [إنَ] الْعُبّادَ ثَلاثَةٌ ١: قَوْمٌ عَبَدوا اللَهَ عَزّ وَ جَلَّ خَوْفاً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبيدِ، وَ قَوْمٌ عَبَدوا اللَهَ تَبارَكَ وَ تَعالَى طَلَبَ الثَّوابِ فَتِلْكَ عِبادَةُ الأجَراءِ، وَ قَوْمٌ عَبَدوا اللَهَ عَزّ وَ جَلَّ حُبًّا لَهُ فَتِلْكَ عِبادَةُ الاحْرارِ؛ وَ هِىَ أفْضَلُ الْعِبادَةِ. و در «نهج البلاغة» در باب حِكم، حكمت ٢٣٧؛ و از طبع مصر، مطبعه عيسى البابى الحلبى با شرح شيخ محمّد عبده، ج ٢، ص ١٨٩ آورده است كه: وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: إنَّ قَوْمًا عَبَدوا اللَهَ رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبادَةُ التُّجّارِ، وَ إنَّ قَوْمًا عَبَدوا اللَهَ رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبادَةُ الْعَبيدِ، وَ إنَّ قَوْمًا عَبَدوا اللَهَ شُكْراً فَتِلْكَ عِبادَةُ الاحْرارِ.
(١) در بعضى نسخ: العبادة ثلاث وارد است.
- «مصباح الفلاح و مفتاح النّجاح» آخوند ملّا محمّد جواد صافى گلپايگانى، طبع سنگى، ص ٧٤ در «اصول كافى» ج ٢، ص ٨٤، حديث ٥، از علىّ بن إبراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از جميل، از هارون بن خارجة، از حضرت امام جعفر بن محمّدٍ الصّادق عليهما السّلام روايت كرده است، كه فرمود: [إنَ] الْعُبّادَ ثَلاثَةٌ ١: قَوْمٌ عَبَدوا اللَهَ عَزّ وَ جَلَّ خَوْفاً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبيدِ، وَ قَوْمٌ عَبَدوا اللَهَ تَبارَكَ وَ تَعالَى طَلَبَ الثَّوابِ فَتِلْكَ عِبادَةُ الأجَراءِ، وَ قَوْمٌ عَبَدوا اللَهَ عَزّ وَ جَلَّ حُبًّا لَهُ فَتِلْكَ عِبادَةُ الاحْرارِ؛ وَ هِىَ أفْضَلُ الْعِبادَةِ. و در «نهج البلاغة» در باب حِكم، حكمت ٢٣٧؛ و از طبع مصر، مطبعه عيسى البابى الحلبى با شرح شيخ محمّد عبده، ج ٢، ص ١٨٩ آورده است كه: وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: إنَّ قَوْمًا عَبَدوا اللَهَ رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبادَةُ التُّجّارِ، وَ إنَّ قَوْمًا عَبَدوا اللَهَ رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبادَةُ الْعَبيدِ، وَ إنَّ قَوْمًا عَبَدوا اللَهَ شُكْراً فَتِلْكَ عِبادَةُ الاحْرارِ.