اللَه شناسی ج2
جلد دوم از مجموعۀ «اللهشناسی» تألیف ارزشمند علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّسسرّه ـ بوده که پیرامونِ «تفسیر معنای لقاء خدا و نقد منکرین آن» و «معنای حقیقی وحدت شخصیه وجود» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحث این مجلّد: • منکرین لقاء خدا زیانبارترینِ مردماند • تنزیه صرف خداوند، موجب تعطیل اوست • غیر از طریق «لقاء الله» همۀ راههای شناخت خداوند، کج و معوج و تاریک است • با انکار لقاء خداوند، اساس دین و شریعت فرو میریزد • عظمت مقام توحیدی امیرالمؤمنین علیهالسلام • لقاء خداوند به چشم دل است نه چشم سر • ادراک توحید حقیقی جز به کشف و شهود میسّر نیست • در منطق قرآن هر گونه وجود و آثار وجود، در خدا منحصر است • وجود حقتعالی جمیعِ موجودات را در خود فانی میکند • قرآن صریحاً وحدت حقتعالی را بالصّرافه میداند • معنای تشخّص وجود: لا هُوَ الا هُو • ردّ کتاب «الأخبار الدخیلة» که توقیعِ وارد در ماه رجب را رد کرده است
مرتب سازی:
اللَه شناسی ج2
70عِبَادُک وَ خَلْقُک، رَتْقُهَا وَ فَتْقُهَا بِیدِک.1
[«بار خداوندا! من از تو پرسش مىنمایم به معانى همگى آنچه را که والیان امر تو که مأمون بر اسرار تو بودهاند، تو را بدان معانى مىخوانند. ـ تا اینکه مىگوید:
و به مقامات تو آنچنان مقاماتى که هیچ فرقى میان آنها و میان تو وجود ندارد مگر آنکه آنها بندگان تو و مخلوق تو مىباشند، فتق و رتق آنان (گشودن و بستن) بدست تو است!»]
و دعاهاى لیالى ماه مبارک را ملاحظه کن! آهِ آهِ! شَوْقاً إلَى مَنْ یرَانِى
- اين دعا از ادعيه شهر رجب است كه از ناحيه مقدّسه خارج شده است. و شيخ طوسى در «مصباح المتهجّد» طبع سنگى، ص ٥٥٩؛ و شيخ كَفعَمى در «مصباح» خود از طبع سنگى، ص ٥٢٩؛ و در كتاب دعاى «البلد الامين» طبع سنگى، ص ١٧٩؛ و سيّد ابن طاوس در «إقبال» طبع سنگى، ص ٦٤٦؛ و علّامه مجلسىّ در «بحار الانوار» ج ٢٠، طبع كمپانى، ص ٣٤٣ آن را روايت نمودهاند.
عالم معاصر آية اللَه محدّث و رجالى آقاى حاج شيخ محمّد تقى شوشترى (ره) در كتاب «الاخبار الدّخيلة» ص ٢٦٣ تا ص ٢٦٥، آن را ردّ كردهاند و از جمله مفتريات بشمار آوردهاند.
و ما در زمان حياتشان ادلّه و شواهدى را كه بدان استدلال بر مجعوليّت آن آورده بودند همه را ردّ كرده، و اثبات نمودهايم كه آن اشكالات، واهى مىباشد. و در يكى از جُنگهاى خود در شانزده صفحه وزيرى ضبط و ثبت نموديم؛ تا از ضياع مصون بماند، و در موقع مناسب نشر گردد.
اينك بهترين موقع آن است كه در شرح كلام آية اللَه ملكى تبريزى أعلى اللَهُ مقامَه در اينجا نگارش بيابد؛ ولى چون ايراد آن در متن كتاب «اللَهشناسى» مناسب نبود، و در تعليقه حجم قطورى را اشغال مىنمود؛ لهذا آن را بصورت جزوهاى مستقلّ در پايان كتاب ملحق مىكنيم. و اللَهُ المُستعان.
- اين دعا از ادعيه شهر رجب است كه از ناحيه مقدّسه خارج شده است. و شيخ طوسى در «مصباح المتهجّد» طبع سنگى، ص ٥٥٩؛ و شيخ كَفعَمى در «مصباح» خود از طبع سنگى، ص ٥٢٩؛ و در كتاب دعاى «البلد الامين» طبع سنگى، ص ١٧٩؛ و سيّد ابن طاوس در «إقبال» طبع سنگى، ص ٦٤٦؛ و علّامه مجلسىّ در «بحار الانوار» ج ٢٠، طبع كمپانى، ص ٣٤٣ آن را روايت نمودهاند.