اللَه شناسی ج2

فرستد، در اجازت او همین نویسد که دست او دست من است.

 غرض آنکه از آیت: ﴿أَلا لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى الظَّالِمِينَ﴾‌ غافل شدن، و از آیت: ﴿إِنَّ الشَّيْطانَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا﴾¹ و امثالها اعراض کردن، و تمسّک به آیت: ﴿هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ﴾‌² کردن، و ندانستن که مراد آنست که: هُوَ الاوَّلُ الازَلىُّ لِینْتَهىَ إلَیهِ سِلْسِلَةُ الاحْتیاجِ فى الْوُجودِ فَضْلًا عَنْ شَىْ‌ءٍ آخَرَ، وَ هُوَ الآخِرُ الأبَدىُّ بِأنَّهُ إلَیهِ یرْجِعُ الامْرُ کلُّهُ. وَ هُوَ الظّاهِرُ فى آثارِهِ الظّاهِرَةِ بِسَبَبِ أفْعالِهِ الصّادِرَةِ عَنْ صِفاتِهِ الثّابِتَةِ لِذاتِهِ، وَ هُوَ الْباطِنُ فى ذاتِهِ لَا تُدْرِکهُ الأبْصَارُ؛ وَ لا یعْرِفُ ذاتَهُ إلّا هُوَ.

 وَ قَدْ صَحَّ عَنِ النَّبىِّ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ أنَّهُ قالَ‌: کلُّ النَّاسِ فِى ذَاتِ اللَهِ حُمْقَى؛ أی فى مَعْرِفَةِ ذاتِهِ.

 وَ قالَ عَلَیهِ السَّلَامُ: تَفَکرُوا فِى آلاءِ اللَهِ وَ لَا تَتَفَکرُوا فِى ذَاتِ اللَهِ‌³.

 باز آمدیم بر سر سخن. چون در وسط مقام مکاشفه مثل آن معارف که در رباعى کیشى خواندند حاصل آید، و آن، آن بود که حقّ در صورت دریائى در