اللَه شناسی ج2
جلد دوم از مجموعۀ «اللهشناسی» تألیف ارزشمند علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّسسرّه ـ بوده که پیرامونِ «تفسیر معنای لقاء خدا و نقد منکرین آن» و «معنای حقیقی وحدت شخصیه وجود» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحث این مجلّد: • منکرین لقاء خدا زیانبارترینِ مردماند • تنزیه صرف خداوند، موجب تعطیل اوست • غیر از طریق «لقاء الله» همۀ راههای شناخت خداوند، کج و معوج و تاریک است • با انکار لقاء خداوند، اساس دین و شریعت فرو میریزد • عظمت مقام توحیدی امیرالمؤمنین علیهالسلام • لقاء خداوند به چشم دل است نه چشم سر • ادراک توحید حقیقی جز به کشف و شهود میسّر نیست • در منطق قرآن هر گونه وجود و آثار وجود، در خدا منحصر است • وجود حقتعالی جمیعِ موجودات را در خود فانی میکند • قرآن صریحاً وحدت حقتعالی را بالصّرافه میداند • معنای تشخّص وجود: لا هُوَ الا هُو • ردّ کتاب «الأخبار الدخیلة» که توقیعِ وارد در ماه رجب را رد کرده است
مرتب سازی:
اللَه شناسی ج2
266امّا آنچه نوشته بود که در «عروة» برهان بر نهج مستقیم نیست، چون سخن مطابق واقع باشد، خواه به برهان منطقى راست باش، گو خواه مباش! و چون نفس را اطمینان در مسئله حاصل شود و مطابق واقع باشد و شیطان بر آنجا اعتراض نتواند کرد، ما را کافیست.
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى الْمَعارِفِ الَّتى هىَ تُطابِقُ الْواقِعَ عَقْلًا وَ نَقْلًا، بِحَیثُ لا یمْکنُ لِلنَّفْسِ تَکذیبُها وَ لِلشَّیطانِ تَشْکیکها. وَ تَطْمَئِنُّ الْقُلوبُ عَلَى وُجوبِ وُجودِ الْحَقِّ وَ وَحْدانیتِهِ وَ نَزاهَتِهِ. وَ مَنْ لَمْ یؤْمِنْ بِوُجُوبِ وُجودِهِ فَهُوَ کافِرٌ حَقیقىٌّ. وَ مَنْ لَمْ یؤْمِنْ بِوَحْدانیتِهِ فَهُوَ مُشْرِک حَقیقىٌّ. وَ مَنْ لَمْ یؤْمِنْ بِنَزاهَتِهِ مِنْ جَمیعِ ما یخْتَصُّ بِهِ الْمُمْکنُ، فَهُوَ ظاهِرُ ظالِمٍ حَقیقىٍّ؛ لأنَّهُ ینْسِبُ إلَیهِ ما لا یلیقُ بِکمالِ قُدْسِهِ.
وَ الظُّلْمُ وَضْعُ الشَّىْءِ فى غَیرِ مَوْضِعِهِ. وَ لِذَلِک لَعَنَهُمُ اللَهُ فى مُحْکمِ کتابِهِ؛ بِقَوْلِهِ: ﴿أَلا لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى الظَّالِمِينَ﴾.
سُبْحانَهُ وَ تَعالَى عَمّا یصِفُهُ بِهِ الْجاهِلونَ.1
- «جميع مراتب سپاس از آنِ خداوندى است كه معارفى را كه مطابق واقع است عقلًا و نقلًا عطا كرده است، بهطورىكه نفس نمىتواند آنها را تكذيب كند و شيطان تشكيك نمايد. و قلوب را اطمينان حاصل است بر وجوب وجود حقّ و وحدانيّتش و نزاهتش.
و كسى كه ايمان نياورد به وجوب وجودش كافرى است حقيقى، و كسى كه ايمان نياورد به وحدانيّتش مشركى است حقيقى، و كسى كه ايمان نياورد به نزاهت و پاكيش از جميع اختصاصات ممكنات، ظالم حقيقى بارزى است. چرا كه به او نسبت داده است آنچه را كه لائق كمال قدس او نيست.
و ظلم عبارت است از گذاردن چيزى را در غير محلّ خودش. و از همين جهت مىباشد كه خداوند در كتاب محكمش آنان را لعنت فرموده؛ آنجا كه گفته است: «آگاه باش كه لعنت خدا بر ستمكاران است.» [ذيل آيه ١٨، از سوره ١١: هود]
پاك و متعالى است خداوند از آنچه را كه جاهلان او را بدان توصيف مىكنند».
- «جميع مراتب سپاس از آنِ خداوندى است كه معارفى را كه مطابق واقع است عقلًا و نقلًا عطا كرده است، بهطورىكه نفس نمىتواند آنها را تكذيب كند و شيطان تشكيك نمايد. و قلوب را اطمينان حاصل است بر وجوب وجود حقّ و وحدانيّتش و نزاهتش.