اللَه شناسی ج2

پاسخ تند علاء الدّوله به ملاّ عبدالرزّاق کاشی

جواب مکتوب عبد الرّزّاق کاشى از سوى علاء الدّوله:

 ﴿قُلِ اللَهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ﴾‌ الآیة،¹ بزرگان دین و روندگان راه یقین به اتّفاق گفته‌اند که: از معرفت حقّ برخوردارى کسى یابد، که طیب لُقمه و صدق لهجه شعار و دثار او باشد؛ چون این هر دو مفقود است، از این طامّات و تُرَّهات چه مقصود؟!

 فأمّا آنچه از شیخ نور الدّین عبد الرّحمن اسفراینى قدّس اللَهُ تعالى روحَه روایت کرده است، مدّت سى و دو سال شرف صحبتش یافته‌ام، هرگز این معنى بر زبان او نرفت، بلکه پیوسته از مطالعه مصنّفات ابن العربى منع فرموده؛ تا حدّى که چون شنیده است که «مولانا نُور الدّین حکیم» و «مولانا بدر الدّین» رحمهما اللَهُ تعالى «فصوص» به جهت بعض طلبه درس مى‌گویند، به شب آنجا رفت و آن نسخه از دست ایشان باز ستاند و بدرّید و منع کلّى فرمود.

 دیگر آنچه به فرزند اعظم، صاحب قِران اعظم أیده اللَهُ بجُندِ التَّوفیقِ و أقرَّ عَینَ قلبِه بِنورِ التّحقیق حواله کرده است، بر زبان مبارکش رفت که: من از این اعتقاد و معارف بیزارم.

 اى عزیز! در وقت خوش خود بر وفق اشارت کتاب «فتوحات» را محشَّى مى‌کردم، بدین تسبیح رسیدم که گفته است: سُبْحانَ مَنْ أظْهَرَ الأشْیاءَ وَ هُوَ عَینُها.²

 نوشتم که: ﴿اللَهُ لا يَسْتَحْيِي مِنَ الْحَقِّ﴾.³ أیها الشَّیخُ! لَوْ سَمِعْتَ مِنْ‌