اللَه شناسی ج2

 و بعد از آن به صحبت «مولانا شمس الدّین کیشى» رسیدم. چون از مولانا نور الدّین شنیده بودم که در این عصر مثل او در طریق معرفت کسى نیست. و این رباعى سخن اوست:

 و همین معنى در توحید بیان مى‌کرد، و مى‌گفت که: مرا بعد از چندین اربعین این معنى کشف شد. و آن وقت در شیراز هیچ‌کس نبود که با او این معنى در توحید در میان توان نهاد. و «شیخ ضیاء الدّین أبو الحسن» را این معنى نبود.

 و من از آن در حیرت بودم تا «فصوص» اینجا رسید. چون مطالعه کردم، این معنى را باز یافتم و شکر کردم که این معنى، طریق موجود است که بزرگان به آن رسیده‌اند و آن را یافته‌اند.

 و همچنین به صحبت «مولانا نور الدّین ابرقوهى» و «شیخ روزبهان بَقْلىّ» و «شیخ ظهیر الدّین بُزْغَش» و «مولانا أصیل الدّین» و «شیخ ناصر الدّین» و «قطب الدّین» و «ضیاء الدّین أبو الحسن» و جمعى بزرگان دیگر رسیدم، همه در این معنى متّفق بودند؛ و هیچ‌کس مخالف یکدیگر نه.

 اکنون به قول یک کس خلاف آن قبول نمى‌توان کرد. تا آنکه چون خود به این مقام نرسیده بودم، هنوز دل قرار نمى‌گرفت. تا بعد از وفات شیخ الإسلام مولانا و شیخنا نور الملّة و الدّین عبد الصّمد نطنزى مرشدى که بر او دل قرار گیرد نمى‌یافت.

 هفت ماه در صحرائى که در او آبادانى نبود در خلوت نشست و تقلیل طعام به‌غایت کرد؛ تا این معنى بگشود و بر آن قرار گرفت و مطمئن شد.