اللَه شناسی ج2

(زائیده نشده است)، و رابعاً به آنکه او ﴿لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ﴾ است (براى وى احدى به صورت انباز و همتا وجود ندارد).

 و هر یک از این اوصاف از چیزهائى است که مستلزم نوعى از محدودیت و انعزال مى‌شود.

 و اینست همان سرّ و علّت عدم توصیفهاى غیر خدا آن‌طور که باید و شاید بر خداى تعالى.

 خدا مى‌گوید: ﴿سُبْحانَ اللَهِ عَمَّا يَصِفُونَ* إِلَّا عِبادَ اللَهِ الْمُخْلَصِينَ﴾.¹

 «پاک و منزّه است خدا از آنچه که وى را بدان توصیف مى‌کنند، مگر بندگان خدا که خالص گشته‌اند (توصیفشان به‌جا و درست مى‌باشد).»

 و خدا مى‌گوید: ﴿وَ لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْماً﴾.²

 «از جهت علم نمى‌توانند بر خدا احاطه حاصل کنند.»

 و این بدان جهت مى‌باشد که معانى کمالیه‌اى را که خدا را بدان وصف مى‌نمائیم، اوصافى هستند محدود. و ساحت اقدس وى سبحانه از حدّ و قید برتر است. و اینست همان معنى که پیغمبر اکرم صلّى اللَه علیه و آله در کلمه مشهوره خود اراده کرده است:

 لَا أُحْصِى ثَنَاءً عَلَیک! أَنْتَ کمَا أَثْنَیتَ عَلَى نَفْسِک!

 «من ستایش بر تو را به شمارش در نمى‌آورم! تو همان‌طور مى‌باشى که خودت ستایشگر خود هستى!»