اللَه شناسی ج2

قسمى که متناهى قدرت ندارد غیر متناهى را از کمالى که براى آن فرض شده است براند و دور بزند و دفع کند؛ به هر گونه نوع راندن و دورکردنى که تو بتوانى در اینجا فرض کنى. بلکه غیر متناهى سیطره و غلبه و تفوّق دارد بر متناهى به قسمى که از آن مفقود نیست تمام کمالاتى را که متناهى به عنوان رُکنیت در کمال براى خود واجد بوده است. (تمام ارکان کمالات متناهى بدون یک ذرّه نقصان در غیر متناهى موجود است.)

 و غیر متناهى بر خود متناهى قیام دارد؛ و گواه و شهید و حاضر است بر آن، و محیط است بدان.

 سپس نظر کن به آنچه را که خداى تعالى در گفتارش افاده مى‌دهد:

 ﴿[سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُ‌] أَ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيدٌ. أَلا إِنَّهُمْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقاءِ رَبِّهِمْ أَلا إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحِيطٌ﴾.¹

 «به زودى ما آیات خودمان را به ایشان در موجودات نواحى جهان و در وجود خودشان نشان خواهیم داد؛ تا براى آنان روشن شود که: نشان داده شده (آیه‌اى که نشان ماست) حقّ است. آیا براى پروردگارت این کفایت نمى‌کند که او بر هر چیز شاهد و حاضر و ناظر است؟!

 آگاه باش که ایشان در لقاء و دیدار پروردگارشان در شک و تردید بسر مى‌برند!

 آگاه باش که او تحقیقاً بر تمام چیزها محیط مى‌باشد!»

علّامه: قرآن صریحاً وحدت حقّ تعالى را بالصّرافه مى‌داند

 و این همان حقیقتى است که عموم آیاتى که صفات خداى تعالى را توصیف مى‌کند و در سیاق حصر واقع مى‌باشد و یا ظاهر در حصر است، بر آن‌