اللَه شناسی ج2

 ﴿قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ﴾.¹

 «بگو: آیا یکسان هستند کسانى که مى‌دانند و کسانى که نمى‌دانند. فقط صاحبان عقل و اندیشه مى‌باشند که به ذکر خدا متذکر مى‌گردند!»

 و قوله تعالى: ﴿فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا وَ لَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَياةَ الدُّنْيا* ذلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ﴾.²

 «پس اعراض کن اى پیامبر از آن‌کس که از یاد ما روى گردانیده است و غیر از پست‌ترین زندگانى را نخواسته است! اینست آخرین درجه بلوغ ایشان از علم و دانش!»

 و قوله تعالى: ﴿فَما لِهؤُلاءِ الْقَوْمِ لا يَكادُونَ يَفْقَهُونَ حَدِيثاً﴾.³

 «پس به چه سبب آن دسته، خود را نزدیک فهمیدن گفتار و کلام نمى‌کنند؟!»

 و قوله تعالى در ذیل آیه ٧٥، از سوره مائده (و آن از جمله آیاتى است که فعلًا مورد بحث ما مى‌باشد.): ﴿انْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْآياتِ ثُمَّ انْظُرْ أَنَّى يُؤْفَكُونَ‌﴾

 «بنگر که چگونه ما آیات را براى آنان روشن مى‌سازیم؛ سپس بنگر به کجا در دروغ و إفک و غیر حقّ گرائیده مى‌شوند!»

بیان حضرت علّامه، در شرح و کیفیت وحدت عددى‌

 و از ظاهرترین مصادیق این اختلاف افهام، اختلاف مردم است در تلقّى معنى وحدت حقّ تعالى. زیرا در افهامشان اختلافى عظیم و نوسانى وسیع در