اللَه شناسی ج2

صاحب تدبیر مى‌شمرند، درحالى‌که ایشان امر نشده‌اند مگر به آنکه بپرستند و عبادت نمایند معبود واحدى را که هیچ معبودى جز او موجود نیست. پاک است و منزّه آن خداوند یگانه که ایشان براى او شریک مى‌آورند.»

 و اعتقاد به آنکه «عُزَیر» پسر خداست اگرچه امروزه نزد یهودیان ظهورى ندارد، و لیکن آیه شریفه شاهد بر آنست که در عصر نزول این آیات، ایشان بدان معتقد بوده‌اند.

 و ظاهراً این لقب، لقب تشریفى مى‌باشد که عُزیر را بدان تلقیب داده بودند، در قبال خدماتى که بدانها کرد و نیکى‌هائى که به آنان نمود، در ارجاعشان به‌ اورشَلیم‌ (بیت المقدس) بعد از اسارت بابِل، و در ازاء آنکه تورات را برایشان جمع آورى کرد بعد از از میان رفتنش در قصّه «بُخْتُ‌نَصَّر». یهودیان لقب پسر خدا بودن را لقب تشریفى مى‌شمردند؛ همان‌طور که نصارى در امروز پدر بودن را لقب تشریفى به شمار مى‌آورند. و باباوات‌ و بَطارِقَه‌ و قِسّیسین‌ را پدران مى‌خوانند. «پاپ» و «باب» به معنى اب (پدر) است.

 ﴿وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارى‌ نَحْنُ أَبْناءُ اللَهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ﴾.¹

 «یهودیان و نصرانیان گفته‌اند: ما تنها پسران خدا و حبیبان او هستیم.»

 بلکه آیه ثانیه یعنى قول خدا: ﴿اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَهِ وَ الْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ﴾.²

 «ایشان علماء و زاهدان خود را صاحب اختیار و تدبیر در امور خود شمردند به غیر از خداوند؛ و مسیح بن مریم را نیز صاحب اختیار و تدبیر خود شمردند.»