اللَه شناسی ج2
جلد دوم از مجموعۀ «اللهشناسی» تألیف ارزشمند علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّسسرّه ـ بوده که پیرامونِ «تفسیر معنای لقاء خدا و نقد منکرین آن» و «معنای حقیقی وحدت شخصیه وجود» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحث این مجلّد: • منکرین لقاء خدا زیانبارترینِ مردماند • تنزیه صرف خداوند، موجب تعطیل اوست • غیر از طریق «لقاء الله» همۀ راههای شناخت خداوند، کج و معوج و تاریک است • با انکار لقاء خداوند، اساس دین و شریعت فرو میریزد • عظمت مقام توحیدی امیرالمؤمنین علیهالسلام • لقاء خداوند به چشم دل است نه چشم سر • ادراک توحید حقیقی جز به کشف و شهود میسّر نیست • در منطق قرآن هر گونه وجود و آثار وجود، در خدا منحصر است • وجود حقتعالی جمیعِ موجودات را در خود فانی میکند • قرآن صریحاً وحدت حقتعالی را بالصّرافه میداند • معنای تشخّص وجود: لا هُوَ الا هُو • ردّ کتاب «الأخبار الدخیلة» که توقیعِ وارد در ماه رجب را رد کرده است
مرتب سازی:
اللَه شناسی ج2
162سه بند از ترجیعبند شیخ إبراهیم عراقى
شیخ عِراقى: فخر الدّین إبراهیم همدانىّ در یکى از ترجیعاتش که داراى یازده بند مىباشد، در همین زمینه مطالبى بسیار زیبا دارد، که ما در اینجا به رعایت عدم تطویل با انتخاب خود به سه بند از آن اکتفا مىکنیم:
أ کوسٌ تَلَألَأتْ بِمُدامْ *** أمْ شُموسٌ تَهَلَّلَتْ بِغَمام؟ از صفاى مى و لطافت جام *** درهم آمیخت رنگ جام و مدام همه جام است و نیست گوئى مى *** یا مدام است و نیست گوئى جام چون هوا رنگ آفتاب گرفت *** هر دو یکسان شدند نور و ظلام1 روز و شب با هم آشتى کردند *** کار عالم از آن گرفت نظام گر ندانى که این چه روز و شب است *** یا کدام است جام و باده کدام سریان حیات در عالم *** چون مى و جام فهم کن2 تو مدام انکشاف حجاب علم یقین *** چون شب و روز فرض کن و سلام ور نشد این بیان ترا روشن *** جمله ز آغاز کار تا انجام جام گیتىنماى را به کف آر *** تا ببینى به چشم دوست مدام که همه اوست هر چه هست یقین *** جان و جانان و دلبر و دل و دین اى به تو روز و شب جهان روشن *** بىرخت3 چشم عاشقان روشن به حدیث تو کام دل شیرین *** به جمال تو چشم جان روشن - در «مجموعه آثار فخر الدين عراقى» طبع انتشارات زوّار (سنه ١٣٧٢ ه. ش) اين بيت به اين صورت آمده است
يا هوا رنگ آفتاب گرفت *** رخت برداشت از ميانه ظلام (م) - در طبع «ز» (زوّار) این قسمت با عبارت «چون شب و روز فرض كن» در بيت بعد جابهجاست.
- طبع «ز»: به رخت
- در «مجموعه آثار فخر الدين عراقى» طبع انتشارات زوّار (سنه ١٣٧٢ ه. ش) اين بيت به اين صورت آمده است