اللَه شناسی ج2
جلد دوم از مجموعۀ «اللهشناسی» تألیف ارزشمند علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّسسرّه ـ بوده که پیرامونِ «تفسیر معنای لقاء خدا و نقد منکرین آن» و «معنای حقیقی وحدت شخصیه وجود» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحث این مجلّد: • منکرین لقاء خدا زیانبارترینِ مردماند • تنزیه صرف خداوند، موجب تعطیل اوست • غیر از طریق «لقاء الله» همۀ راههای شناخت خداوند، کج و معوج و تاریک است • با انکار لقاء خداوند، اساس دین و شریعت فرو میریزد • عظمت مقام توحیدی امیرالمؤمنین علیهالسلام • لقاء خداوند به چشم دل است نه چشم سر • ادراک توحید حقیقی جز به کشف و شهود میسّر نیست • در منطق قرآن هر گونه وجود و آثار وجود، در خدا منحصر است • وجود حقتعالی جمیعِ موجودات را در خود فانی میکند • قرآن صریحاً وحدت حقتعالی را بالصّرافه میداند • معنای تشخّص وجود: لا هُوَ الا هُو • ردّ کتاب «الأخبار الدخیلة» که توقیعِ وارد در ماه رجب را رد کرده است
مرتب سازی:
اللَه شناسی ج2
136آن یکى ماهى همىبیند عیان *** و آن یکى تاریک مىبیند جهان و آن یکى سه ماه مىبیند بهم *** این سه کس بنشسته یک موضع نَعَم چشم هر سه باز و چشم هر سه تیز *** در تو آمیزان1 و از من در گریز سحر عین است این عجب لطف خفى است *** بر تو نقش گرگ و بر من یوسفى است عالم ار هجده هزار است و فزون *** هر نظر را نیست این هجده زبون2 اى علىّ مرتضى که تو باز خوششکار عرش خداوند مىباشى؛ و بهترین و عالىترین نفوس را به دام محبّت و فتوّت و حقّ بینى خویشتن صید مىکنى، و
- در «لغتنامه دهخدا» ج ٢، كتاب «آ» ص ١٨٣، ستون وسط، در لفظ «آميزان» آورده است كه: يعنى در حال آميختن.
- در «لغتنامه دهخدا» ج ٢٥، كتاب «زاء» در لفظ «زبون» ص ٢٠٢، ستون سمت راست آورده است: زبونِ كسى بودن به معنى مطيع او بودن است. و از جمله شواهد شاهدى از عطّار ذكر كرده است:
زبون عشق شو تا بر كشندت *** كه هر گاهى كه كم گشتى فزونى
و شاهدى از مولوى ذكر نموده است:
ما چو مصنوعيم و صانع نيستيم *** جز زبون و جز كه قانع نيستيم
و شاهدى از ملّا حسين كاشفى ذكر كرده است:
براى يك دمه شهوت كه خاك بر سر آن *** زبون زن شدن آئين شير مردان نيست