اللَه شناسی ج2
جلد دوم از مجموعۀ «اللهشناسی» تألیف ارزشمند علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّسسرّه ـ بوده که پیرامونِ «تفسیر معنای لقاء خدا و نقد منکرین آن» و «معنای حقیقی وحدت شخصیه وجود» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحث این مجلّد: • منکرین لقاء خدا زیانبارترینِ مردماند • تنزیه صرف خداوند، موجب تعطیل اوست • غیر از طریق «لقاء الله» همۀ راههای شناخت خداوند، کج و معوج و تاریک است • با انکار لقاء خداوند، اساس دین و شریعت فرو میریزد • عظمت مقام توحیدی امیرالمؤمنین علیهالسلام • لقاء خداوند به چشم دل است نه چشم سر • ادراک توحید حقیقی جز به کشف و شهود میسّر نیست • در منطق قرآن هر گونه وجود و آثار وجود، در خدا منحصر است • وجود حقتعالی جمیعِ موجودات را در خود فانی میکند • قرآن صریحاً وحدت حقتعالی را بالصّرافه میداند • معنای تشخّص وجود: لا هُوَ الا هُو • ردّ کتاب «الأخبار الدخیلة» که توقیعِ وارد در ماه رجب را رد کرده است
مرتب سازی:
اللَه شناسی ج2
135فرشتگان کرد، و خاک آفرینش ما را پاک از شرک و جهل نمود و با ﴿عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها﴾ از شوائب تاریکى و ظلمت نادانى به نور و روشنائى دانائى برگردانید!
اینک براى من بیان کن که اینگونه کشتن نفس امّاره مرا با این عمل بدون تیغ و شمشیرت، کار خداوند غیب الغیوب است؛ زیرا اوست که بدون اسباب و وسائل و مقدّمات و معدّات امور را ایجاد مىکند، و در خارج نیاز به کمک و معین و همراه ندارد.
اوست که بدون آلت و بدون جوارح کار مىکند، و این همه عطایا و مواهب مجّانى و رایگان و بدون نظر داشت به سود و منفعت آن در اختیارمان مىگذارد.
اوست که صد هزاران معنى عالى و مطلب راقى را به روح ما مىچشاند؛ بدون آنکه دل و قلب ما که زیر دست مقام روح مىباشد از آن اطّلاعى داشته باشد.
اوست که صد هزاران مطلب غامض و مشکل و لا ینحلّ را به هوش و عالم ادراک ما مىفهماند، که هیچگاه به حواسّ ظاهریه، ما را از چشم و گوش بدان راهى نیست؛ و طریق ادراک آن علوم بر این حواسّ مسدود مىباشد.
بازگو اى باز عرش خوششکار *** تا چه دیدى این زمان از کردگار چشم تو ادراک غیب آموخته *** چشمهاى حاضران بر دوخته1 - در «لغتنامه دهخدا» ج ٢٢، در كتاب «دال» در لفظ «دوخته» ص ٣٢٩، ستون سمت چپ
آورده است: بر دوخته به معنى خياطت شده است. و از نظامى شاهد آورده است:
دهى چون بهشتى برافروخته *** بهشتى صفت حُلّه بر دوخته
- در «لغتنامه دهخدا» ج ٢٢، در كتاب «دال» در لفظ «دوخته» ص ٣٢٩، ستون سمت چپ