اللَه شناسی ج2
جلد دوم از مجموعۀ «اللهشناسی» تألیف ارزشمند علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّسسرّه ـ بوده که پیرامونِ «تفسیر معنای لقاء خدا و نقد منکرین آن» و «معنای حقیقی وحدت شخصیه وجود» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحث این مجلّد: • منکرین لقاء خدا زیانبارترینِ مردماند • تنزیه صرف خداوند، موجب تعطیل اوست • غیر از طریق «لقاء الله» همۀ راههای شناخت خداوند، کج و معوج و تاریک است • با انکار لقاء خداوند، اساس دین و شریعت فرو میریزد • عظمت مقام توحیدی امیرالمؤمنین علیهالسلام • لقاء خداوند به چشم دل است نه چشم سر • ادراک توحید حقیقی جز به کشف و شهود میسّر نیست • در منطق قرآن هر گونه وجود و آثار وجود، در خدا منحصر است • وجود حقتعالی جمیعِ موجودات را در خود فانی میکند • قرآن صریحاً وحدت حقتعالی را بالصّرافه میداند • معنای تشخّص وجود: لا هُوَ الا هُو • ردّ کتاب «الأخبار الدخیلة» که توقیعِ وارد در ماه رجب را رد کرده است
مرتب سازی:
اللَه شناسی ج2
126وَ لَمْ یزَلْ سَیدِى بِالْحَمْدِ مَعْرُوفَا *** وَ لَمْ یزَلْ سَیدِى بِالْجُودِ مَوْصُوفَا (١) وَ کنْتَ1 إذْ لَیسَ نُورٌ یسْتَضَاءُ بِهِ *** وَ لَا ظَلَامٌ عَلَى الآفَاقِ مَعْکوفَا (٢) وَ رَبُّنَا بِخِلَافِ الْخَلْقِ کلِّهِمِ *** وَ کلِّ مَا کانَ فِى الاوْهَامِ مَوْصُوفَا (٣) فَمَنْ یرِدْهُ عَلَى التَّشْبِیهِ مُمْتَثِلًا *** یرْجِعْ أَخَا حَصَرٍ بِالْعَجْزِ مَکتُوفَا (٤) وَ فِى الْمَعَارِجِ یلْقَى مَوْجُ قُدْرَتِهِ *** مَوْجاً یعَارِضُ طَرْفَ الرُّوحِ مَکفُوفَا (٥) فَاتْرُک أَخَا جَدَلٍ فِى الدِّینِ مُنْعَمِقًا *** قَدْ بَاشَرَ الشَّک فِیهِ الرَّأْى مَأْوُوفَا (٦) وَ اصْحَبْ أَخَا ثِقَةٍ حُبًّا لِسَیدِهِ *** وَ بِالْکرَامَاتِ مِنْ مَوْلَاهُ مَحْفُوفَا (٧) أَمْسَى دَلِیلَ الْهُدَى فِى الارْضِ مُنْتَشِراً *** وَ فِى السَّمَاءِ جَمِیلَ الْحَالِ مَعْرُوفَا (٨) قَالَ فَخَرَّ ذِعْلَبٌ مَغْشِیاً عَلَیهِ ثُمَّ أَفَاقَ، وَ قَالَ: مَا سَمِعْتُ بِهَذَا الْکلَامِ، وَ لَا أَعُودُ إلَى شَىْءٍ مِنْ ذَلِک. قالَ مُصَنِّفُ هَذا الْکتابِ: فى هَذا الْخَبَرِ ألْفاظٌ قَدْ ذَکرَها الرِّضا عَلَیهِ السَّلامُ فى خُطْبَتِهِ، وَ هَذا تَصْدیقُ قَولِنَا فى الائِمَّةِ عَلَیهِمُ السَّلامُ: إنَ
- در تعليقه گويد: در «بحار الانوار» و در نسخه «ج» و «و» (دو نسخه از نسخ «توحيد» صدوق) با لفظ وَ كَانَ ـ إلخ وارد است.