اللَه شناسی ج2
جلد دوم از مجموعۀ «اللهشناسی» تألیف ارزشمند علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّسسرّه ـ بوده که پیرامونِ «تفسیر معنای لقاء خدا و نقد منکرین آن» و «معنای حقیقی وحدت شخصیه وجود» با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحث این مجلّد: • منکرین لقاء خدا زیانبارترینِ مردماند • تنزیه صرف خداوند، موجب تعطیل اوست • غیر از طریق «لقاء الله» همۀ راههای شناخت خداوند، کج و معوج و تاریک است • با انکار لقاء خداوند، اساس دین و شریعت فرو میریزد • عظمت مقام توحیدی امیرالمؤمنین علیهالسلام • لقاء خداوند به چشم دل است نه چشم سر • ادراک توحید حقیقی جز به کشف و شهود میسّر نیست • در منطق قرآن هر گونه وجود و آثار وجود، در خدا منحصر است • وجود حقتعالی جمیعِ موجودات را در خود فانی میکند • قرآن صریحاً وحدت حقتعالی را بالصّرافه میداند • معنای تشخّص وجود: لا هُوَ الا هُو • ردّ کتاب «الأخبار الدخیلة» که توقیعِ وارد در ماه رجب را رد کرده است
مرتب سازی:
اللَه شناسی ج2
115خویش بقدر استعداد خالى نباشد، و بدان به زبان حال خویش حضرت عزّت را حمد و ثنا مىگوید.
﴿وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لكِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ﴾.1
بیت:
گر عَرْض دهند عاشقانت را *** هر ذرّه که هست در شمار آید طاوس و مگس به یک محلّ باشد *** چون بازِ غم تو در شکار آید اى ملائکه! لاف مُسبِّحى مزنید، و خود را در مقام هستى پدید میاورید که:
﴿وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ﴾.2
آن چیست و کیست که نه مسبّح حضرت جلّتِ ماست؟!
﴿سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ﴾.3
و حضرت جلّت ما از آن عزیزتر و بزرگوارتر است، که خود هر کسى حمد و ثناى ما تواند گفت. هر تسبیح و تقدیس که بر اهل آسمان و زمین مىبینى و بر ذرّات کائنات مشاهده مىکنى همه از پرتو ثناى خداوندى ماست بر حضرت ما؛ که: ﴿سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ﴾.4
امّا بواسطه آینه روح محمّدى که عکس بر ذرّات کائنات انداخت جمله
- قسمتى از آيه ٤٤، از سوره ١٧: الإسراء: «هيچ چيزى وجود ندارد مگر آنكه خداوند را با حمد او تسبيح مىگويد، و ليكن شما تسبيحشان را نمىفهميد!»
- آيه ٣٠، از سوره ٢: البقرة: «و ما هستيم كه با حمد تو تسبيح تو را مىكنيم.»
- آيه ١، از سوره ٥٧: الحديد: «تسبيح مىكنند براى خداوند آنچه در آسمانها و زمين است، و اوست صاحب عزّت و حكمت.»
- آيه ١٨٠، از سوره ٣٧: الصّافّات: «منزّه و پاك است پروردگار تو؛ كه پروردگار عزّت است از آنچه كه وى را توصيف مىنمايند.»