امام شناسی ج16 و 17
جلد شانزدهوهفده از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیس علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تقدّم شیعه در جمیع علوم»، «پایگاه علمی امام صادق علیهالسلام» و «شرح حال ائمۀ چهارگانۀ اهلسنت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تقدم شیعه در جمیع علوم، و تأسیس و تدوین آن • شيعه به پيروى از ائمّۀ خود حديث را مینوشتند • شرح حال معروف کرخی و توثیق وی • سیر علوم و تاریخ شیعه در عصر جمیع اهلبیت علیهمالسلام • بلندپایگیِ پایگاه علمی امام صادق علیهالسلام • علل نامیده شدن تشیّع به مذهب جعفری • کار امام صادق علیهالسلام آفتابی نمودن اسلام حقیقی بود • آزار و اذیتهای منصور دوانیقی نسبت به امام صادق علیهالسلام • بحثی مشروح از آراء و انظار ائمۀ اربعۀ اهل سنت: مالک بن انس، ابوحنیفه، ابنادریس شافعی، احمدبنحنبل • مناقب ساختگی برای ابوحنیفه • مخالفتهای ابوحنیفه با رسول خدا صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
مرتب سازی:
امام شناسی ج16 و 17
83سنه ١٧٥ وفات یافته است.
شرح حال معروف كرخى و توثیق وى
٨٤ ـ معروف بن خَرَّبُوذ کرْخى. به وى بخارى و مسلم و أبوداود احتجاج نمودهاند. وى در سنه ٢٠٠ در بغداد فوت نمود، و قبرش زیارتگاه معروف است سَرِىّ سَقَطى از تلامذه اوست.1
- آية الله سيد عبدالحسين شرف الدّين عاملى- رضوان الله عليه- معروف بن خَرَّبوذ و معروف کرخى را شخص واحد پنداشته است، و در ترجمه حال وى چنين آورده است: معروف ابن خَرَّبوذ [١] الکرخى. او را ذهبى در کتاب «ميزان الاعتدال» آورده است و توصيف نموده است که: او صدوق و شيعى است، و بر نامش علامت رمز بخارى و مسلم و أبوداود را نهاده است، اشاره به آنکه ايشان حديث او را تخريج نمودهاند. و ذکر کرده است که: او از ابوطُفَيْل روايت مىنمايد. وى گويد: او کم حديث مىباشد. از وى أبوعاصِم و أبوداود و عبيدالله بن موسى و ديگران حديث کردهاند. و از ابى حاتم نقل شده که: حديث او نوشته مىشود.
و من گويم: او را ابن خلّکان در «وَفَيات» ذکر کرده و گفته است: او از مواليان على بن موسى الرّضا عليه السّلام بود. سپس درباره ثناء و مدح او سخن را گسترش داده است، و از او حکايتى را نقل کرده که او در آن گفته است: من روى آوردم بر خداى تعالى، و هر چه را بدان اشتغال داشتم ترک کردم مگر خدمت مولايم على بن موسى الرّضا عليه السّلام را تا آخر.
و ابن قُتَيْبه چون رجال شيعه را در کتاب معارفش ذکر کرده است، معروف را از زمره آنان شمرده است. مسلم به معروف احتجاج کرده است. و اينک نزد توست حديث او در حج از روايات صحيحه از أبوطُفَيل. او در بغداد در سنه ٢٠٠ [٢] وفات يافت، و قبرش زيارتگاه است و سَرىّ سَقَطى از تلامذه اوست. انتهى
أقول: معروف بن خَرَّبوذ و معروف کرخى دو نفر بودهاند. اوَّلًا صفت کرخى براى معروف بن خَرَّبوذ صحيح نيست. ثانياً کلام او که: ذهبى او را در «ميزان» آورده است تا کلام او که: از أبوحاتم نقل شده است که او گفته است: حديث او نوشته مىشده است، راجع به ابن خَرَّبوذ است. ثالثاً کلام او که: من گويم: ابن خَلّکان او را در «وفيات» ذکر کرده است، تا کلام او: ابن قُتَيْبه چون رجال شيعه را در کتاب «معارف» برشمرده است، معروف را از آنان به شمار آورده است، راجع به معروف کرخى است. رابعاً کلام او که: مسلم به معروف احتجاج نموده است، و اينک نزد توست حديث او در حج از صحيح از أبوطُفَيل، راجع به معروف بن خَرَّبوذ مىباشد. خامساً کلام او که: او سنه ٢٠٠ در بغداد وفات يافت و قبرش مشهور و زيارتگاه است و سرى سَقَطى از تلامذه اوست، راجع به معروف کرْخى مىباشد. [ادامه در صفحه بعد]
- آية الله سيد عبدالحسين شرف الدّين عاملى- رضوان الله عليه- معروف بن خَرَّبوذ و معروف کرخى را شخص واحد پنداشته است، و در ترجمه حال وى چنين آورده است: معروف ابن خَرَّبوذ [١] الکرخى. او را ذهبى در کتاب «ميزان الاعتدال» آورده است و توصيف نموده است که: او صدوق و شيعى است، و بر نامش علامت رمز بخارى و مسلم و أبوداود را نهاده است، اشاره به آنکه ايشان حديث او را تخريج نمودهاند. و ذکر کرده است که: او از ابوطُفَيْل روايت مىنمايد. وى گويد: او کم حديث مىباشد. از وى أبوعاصِم و أبوداود و عبيدالله بن موسى و ديگران حديث کردهاند. و از ابى حاتم نقل شده که: حديث او نوشته مىشود.