امام شناسی ج16 و 17
جلد شانزدهوهفده از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیس علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تقدّم شیعه در جمیع علوم»، «پایگاه علمی امام صادق علیهالسلام» و «شرح حال ائمۀ چهارگانۀ اهلسنت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تقدم شیعه در جمیع علوم، و تأسیس و تدوین آن • شيعه به پيروى از ائمّۀ خود حديث را مینوشتند • شرح حال معروف کرخی و توثیق وی • سیر علوم و تاریخ شیعه در عصر جمیع اهلبیت علیهمالسلام • بلندپایگیِ پایگاه علمی امام صادق علیهالسلام • علل نامیده شدن تشیّع به مذهب جعفری • کار امام صادق علیهالسلام آفتابی نمودن اسلام حقیقی بود • آزار و اذیتهای منصور دوانیقی نسبت به امام صادق علیهالسلام • بحثی مشروح از آراء و انظار ائمۀ اربعۀ اهل سنت: مالک بن انس، ابوحنیفه، ابنادریس شافعی، احمدبنحنبل • مناقب ساختگی برای ابوحنیفه • مخالفتهای ابوحنیفه با رسول خدا صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
مرتب سازی:
امام شناسی ج16 و 17
80٧٢ ـ عَوْفُ بن أبى جَمیلَة بَصرى أبوسَهْل كه به اعرابى مشهور بود. به او اصحاب صحاح ستّه و غیر ایشان احتجاج كردهاند. و در سنه ١٤٦ ارتحال یافت.
حرف الفاء (ف)
٧٣ ـ فَضْل بن دُکین مُلائى کوفى أبونعیم. شیخ بخارى در صحیحش مىباشد. به او أرباب صحاح ستّه احتجاج نمودهاند. وى در سنه ١٣٠ متولد و در سنه ٢٢٠ در ایام معتصم وفات كرد.
٧٤ ـ فُضَیل بن مَرْزُوق أغَرّ رَواسى کوفى ابوعبدالرحمن. به او مسلم احتجاج نموده و در سنه ١٥٨ وفات كرده است.
٧٥ ـ فطر بن خلیفة حَنَّاط کوفى. به او بخارى و ارباب سنن اربعه و غیرهم احتجاج نمودهاند. وى در سال ١٥٣ فوت كرده است.
حرف المیم (م)
٧٦ ـ مالِک بن اسمعیل بن زیاد بن دِرْهم أبُوغَسَّان کوفى نَهْدى، شیخ بخارى در صحیحش. به وى مسلم احتجاج كرده است. او در سال ٢١٩ فوت نموده است.
٧٧ ـ محمّد بن خازِم أبو معاویة ضَرِیر تمیمى کوفى. به او ارباب صحاح ستّه احتجاج كردهاند و در سال ١٩٥ فوت نموده است.
٧٨ ـ محمّد بن عبدالله ضبِّى طَهانى نَیسابورى ابوعبدالله الحاکم امام الحفَّاظ و المحدّثین. در سنه ٣٢١ متولد گردید، و در سنه ٤٠٥ رحلت نمود.1
- در کتاب «المراجعات» بعضى از اعلام و اساطين را ذکر مىکند و براى اثبات تشيّعشان از کلام اهل سنّت که آنها را رافضى، يا رافضى خبيث، يا شيعه، و يا ميل به تشيّع دارند قلمداد کردهاند، استشهاد نموده است. در حالى که چون به ترجمه احوال و به کتب آنها رجوع مىشود، اصولًا و فروعاً از عامه هستند و نمىتوان آنها را شيعه گفت. و از جمله مرحوم آية الله سيّد حسن صدر در کتاب «تأسيس الشيعة لعلوم الاسلام» و «الشّيعة و فنون الاسلام» بدين منهج مشى فرموده است و بعضى از عامه را اهل تشيّع نام برده است از باب مثال حاکم نيشابورى صاحب «مستدرک») است، که در کتب تراجم وى را شافعى گفتهاند، اما صاحب «المراجعات» در ص ٩٢ [ادامه در صفحه بعد]