امام شناسی ج16 و 17
جلد شانزدهوهفده از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیس علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تقدّم شیعه در جمیع علوم»، «پایگاه علمی امام صادق علیهالسلام» و «شرح حال ائمۀ چهارگانۀ اهلسنت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تقدم شیعه در جمیع علوم، و تأسیس و تدوین آن • شيعه به پيروى از ائمّۀ خود حديث را مینوشتند • شرح حال معروف کرخی و توثیق وی • سیر علوم و تاریخ شیعه در عصر جمیع اهلبیت علیهمالسلام • بلندپایگیِ پایگاه علمی امام صادق علیهالسلام • علل نامیده شدن تشیّع به مذهب جعفری • کار امام صادق علیهالسلام آفتابی نمودن اسلام حقیقی بود • آزار و اذیتهای منصور دوانیقی نسبت به امام صادق علیهالسلام • بحثی مشروح از آراء و انظار ائمۀ اربعۀ اهل سنت: مالک بن انس، ابوحنیفه، ابنادریس شافعی، احمدبنحنبل • مناقب ساختگی برای ابوحنیفه • مخالفتهای ابوحنیفه با رسول خدا صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
مرتب سازی:
امام شناسی ج16 و 17
222آن از بزرگترین شهرهاى تشیع محسوب مىگردیده است ....
بارى، پیوسته حال بنى عباس با امام عسكرى علیه السّلام بر همان منوال خشونت بود تا آنكه مُعْتمِد عباسى او را با سمّ پنهانى شهید كرد. و شیعه نیز بر همان منوال بودند تا حضرت امام علیه السّلام از دنیا رحلت نمود.
سیر علوم و تاریخ شیعه در عصر امام زمان: حجّة بن الحسن علیه السّلام
میلاد آن حضرت در روز جمعه نیمه شهر شعبان در سنه ٢٥٥1 بوده است. و حضرت امام حسن علیه السّلام براى حفظ و نگهدارى او نگران بودند و پیوسته او را در نزد خود نگه مىداشتند و به احدى اجازه ملاقات و مشاهده او را نمىدادند. بنابراین در ایام پدرش وى را دیدار ننمودند مگر گروه قلیلى از شیعیان.
و چگونه براى حضرت امام حسن محافظت او مهم نباشد با وجودى كه او آخرین ایشان مىباشد؟! و به واسطه اوست كه شیعه زنده مىشود وَ بِهِ یمْلَأُ اللهُ الْأرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا. و چگونه بر وى نگران نباشد با وجودى كه بنى عباس همگى در انتظار ولادتش نشسته بودند تا كار او را تمام كنند.
على هذا غیبت صغراى وى از روز ولادت اوست، و در این مطلب حتّى دو نفر از
- ولادت امام زمان را جمعى از اهل سنّت ذکر کردهاند. نظر کن به ترجمه آن حضرت در تاريخ ابن خلّکان، و ابن حجر در «الصّواعق»، ص ١٠٠ و ص ١١٤ و محمد بن طلحه شافعى در «مطالب السؤول» ص ٨٩ طبع ايران و «ينابيع المودّة» قندوزى و «الفصول المهمّة» ابن صبّاغ مالکى در فصل دوازدهم و «کفاية الطّالب» محمد بن يوسف گنجى شافعى و «البيان فى أخبار صاحب الزّمان» محمد بن يوسف مذکور و «تذکرة الخواص» سبط ابن جوزى ص ٢٠٤ و «اليواقيت» عبدالوهّاب شعرانى در مبحث شصت و پنجم و اين کتاب به منزله شرح «فتوحات مکيّة» محيى الدين عربى است و «سبائک الذّهب» ص ٧٦ سويدى بغدادى و «عمدة الطّالب» ص ١٨٦ و ابن اثير ج ٧ ص ٩٠ و «تاريخ أبوالفداء» ج ٢ ص ٥٢ و بسيارى ديگر غير از اين کتب. علّامه مبرور شيخ ميرزا حسين نورى در کتاب «کشف الأستار» بسيارى از اهل سنّت که ولادت و حيات و وجود آن حضرت را ذکر کردهاند نقل نموده است، و از بعضى از آنان حکايت نموده است که با آن حضرت اجتماع نموده و از وى روايت کردهاند.