امام شناسی ج15

محض و پسرانش محمد و ابراهیم را می‌رساند، و از جمله مطالب منطوی در آن این مطالب است:

 ١ ـ خدیجه بنت عمر بن علی بن الحسین بن علی بن أبی طالب علیهم‌السّلام به عبد الله بن ابراهیم بن محمّد جعفری گفت: از عمویم محمّد بن علی ـ صلوات الله علیه ـ شنیدم که می‌گفت: إنَّمَا تَحْتَاجُ الْمَرْأةُ فِی الْمَأتَمِ إلَی النَّوْحِ لِتَسِیلَ دَمْعَتُهَا، وَ لَا ینْبَغِی لَهَا أنْ یقُولَ هُجْراً. فَإذَا جَاءَ اللَّیلُ فَلَا تُؤذِی الْمَلئِکةَ بِالنَّوْحِ!

 «حتماً زن در عزاداری نیازمند به نوحه‌سرائی می‌باشد تا اشکش جاری گردد. و سزاوار نیست که: هذیان و سخنان لغو گوید. پس چون شب درآید نباید فرشتگان را به نوحه‌سرائی آزار رساند!»

 ٢ ـ محمد بن عبد الله محض در وقت اختفائش در کوهی در جُهَینه که به آن أشْقَر می‌گفتند و تا مدینه دو شب راه فاصله داشت، مختفی بود.

 ٣ ـ چون عبد الله با حضرت صادق علیه السّلام ملاقات کرد، و آن حضرت را دعوت به بیعت با پسرش: محمد نمود، و اصرار و ابرام داشت، حضرت إباء و امتناع فرموده، به او گفتند:

 وَ اللهِ إنَّک لَتَعْلَمُ أنَّهُ الاحْوَلُ الاکشَفُ الاخْضَرُ الْمَقْتُولُ بِسُدَّةِ أشْجَعَ عِنْدَ بَطْنِ مَسِیلِهَا!¹

 «سوگند به خداوند که تو می‌دانی: محمد همان مرد لوچ چشم، و نامبارک موی، و سیاه بدنی است که در قرب درِ خانه أشجع در شکم سیلگاه آن وادی کشته می‌گردد.»

 و سپس فرمودند: من می‌ترسم این بیت، بیان حال محمد باشد:

 مَنَّتْک نَفْسُک فِی الْخَلَاءِ ضَلَالًا! یعنی نفست تو را در خلوت از روی گمراهی به‌