امام شناسی ج15
جلد پانزدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «اهمیت صحیفۀ سجادیه و تواتر آن»، «بررسی قیامهای شیعه در زمان اهل‌بیت» و «تفاوت نفوس اهل‌بیت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد: • روایاتی در ترغیب به کتابت و ثبت علم • اولین مصنف در اسلام امیرالمؤمنین علیه‌السلام و پس از او شیعیانش بودند • اهمیت صحیفۀ سجادیه و ضرورت انس با آن • تاریخچۀ تدوین صحیفه کاملۀ سجادیه و اثبات تواتر آن • مشروع بودن حق‌التألیف و حق الترجمه • ذکر «آل» در صلوات دلالت بر اتحاد نفوس امامان با پیامبر اکرم دارد • تعصب سنیان و تحریف روایات • قتل عام شیعیان و سوزاندن کتابخانه‌ها توسط برخی از اهل‌سنت • بحث از قیام علویان • شرح حالات و فضایل زید بن علی علیه‌السلام و قیام وی علیه ظلم • نقد نظریه محدث قمی در بازگو نکردن برخی حقائق مسلم تاریخی بخاطر مصلحت اندیشی پنداری • اختلاف نفوس ائمۀ طاهرین • خلقت مجرد و نورانی امامان توأم با اختیار • درباره عاشورا و شهادت حضرت علی‌اکبر و علی‌اصغر علیهما السلام
امام شناسی ج15
219تا آخر.
١ ـ «ای بنی طاهر بخورید خون و گوشت یحیی را به طور گوارا! و حقّاً خوردن گوشت پیغمبر گوارا نیست.
٢ ـ همانا خونی که طالب و خواهنده آن خدا باشد خونی است که هرگز سزاوار پایمال شدن نیست و هرگز از دست نمی‌رود».
برخی از اشعار حمانی شاعر از اولاد محمد بن زید
او درباره حِمَّانی أفْوَه: ابو الحسین علی بن محمد بن جعفر بن محمد بن محمد بن زید الشهید بن علی بن الحسین علیهم‌السّلام سخن رانده، و وی را از شعرای غدیر در قرن سوم شمرده است، و وفات او را در سنه ٣٠١ گفته است. و مختصر و محصّل کلام او این است که:
حِمَّان به کسر حاء مهمله و تشدید میم محلّه‌ای است در کوفه.
بیهقی در «محاسن و مساوی» ج ١، ص ٧٥ این ابیات را از او نقل کرده است:
عَصَیتُ الْهَوَی وَ هَجَرْتُ النِّسَاءْ *** وَ کنْتُ دَوَاءً فَأصْبَحْتُ دَاءْ ١ الی أن قال:
بَلَغْنَا السَّمَاءَ بِأنْسَابِنَا *** وَ لَوْ لَا السَّمَاءُ لَجُزْنَا السَّمَاءْ ٢ فَحَسْبُک مِنْ سُؤدَدٍ إنَّنَا *** بِحُسْنِ الْبَلاءِ کشَفْنَا الْبَلَاءْ ٣ یطِیبُ الثَّنَاءُ لِآبَائنَا *** وَ ذِکرُ عَلِیٍّ یزِینُ الثَّنَاءْ ٤ إذَا ذُکرَ النَّاسُ کنَّا مُلُوکاً *** وَ کانُوا عَبیداً وَ کانُوا إمَاءْ ٥ هَجَانِی قَوْمٌ وَ لَمْ أهْجُهُمْ *** أبَی اللهُ لِی أنْ أقُولَ الْهِجَاءْ1 ٦ ١ ـ «من با شهوت و میل نفس مخالفت کردم، و از زنان دوری گزیدم. و من دارو و درمان بودم و اینک به صورت درد و مرض درآمده‌ام.
تا اینکه می‌گوید:
٢ ـ ما از جهت شرافت و کرامت نسبهایمان به آسمان رسیدیم، و اگر آسمان نبود از
- «الغدیر»، ج ٣، ص ٦٤.